AYRILIK ÜZERINE - Izmir / Foça Foça

Serkan Hoca'nın Keyfi

Doç.Dr.Serkan ODAMAN

Yayın Tarihi: 02.02.2010

Paylaş

AYRILIK ÜZERİNE
Ölümü kesin bir tevekkülle kabul edemiyorum. Annemin 21 yıl önce çekilmiş fotoğrafına bakıyorum. Babamla dans ediyor. Gülüyor doyasıya, sevdiği, hayatını verdiği, birlikte fakirliği de iyi günleri de yaşadığı, “kocam” dediği, sonsuz sevgi ve saygıyla davrandığı, kırmamak için azami çaba sarf ettiği adamın, adamının kollarında etrafına gülücükler göndererek dans ediyor. Öyle içten gülüyor ki, gülümsemesi hiç bitmeyecek gibi. Hani bazı sesler vardır, bir başladı mı bitmeyecek sanırsınız, sayısız notayı içinde barındıran nefesin sonu gelmeyecek zannedersiniz, sonsuzluğa gidiyor gibi gelir size, işte öyle gülümsüyor annem 21 yıl önce. Her zamanki gibi hanımefendi, seviyeli, şık ve tatlı mı tatlı. Diğer yanda babam, bugünkü yaşlı babam, çoğu dökülmüş, kalanlarıysa bembeyaz saçlarıyla babam, dağ gibi babam, güven duygum, saygım, yiğit babam, küçücük çocukken yolunu gözlediğim, annemin hevesle beklediği, güçlü babam, esti mi gürleyen, bizi koruyan kollayan, hiç yanından ayırmayan, annemsiz 19 yılda hem annelik hem de babalık yapan, her saniye koşulsuz ve hesapsız yanımda olan, tüm benliğiyle kendini bana adayan, 21 yıl önceki fotoğrafta özenle taranmış saçlarıyla, son derece şık takım elbisesiyle, hayatını verdiği kadını, çocuğunun annesini, annemi saran ve zarif bir şekilde dans eden babam. Peki neden insanlar ölür, neden diğerleri onlarsız yaşamaya mahkum olur. Tanrı neden çiftlerden birini yalnızlığa iter, neden çocuklarını annesiz ya da babasız bırakır. Neden diğerleri anneler gününü kutlarken bazıları mezar başında sessizce ağlar, neden bazıları annesiyle mutlu günlerini yaşarken diğerleri doçent olduğu günün ertesinde çaresizce mezar başında annesiyle sohbet eder, neden bazıları annesiyle babasını alıp da geniş ailesiyle büyük aile yemekleri yer de, neden diğerleri bunu yapanlara gıptayla bakar, neden bazılarının çocukları babaannelerini bilir ve sarılır da, neden diğerlerinin bebekleri babaannesini sadece fotoğraflarda görür ve öylece bakar? Neden benim Alp’im yoksun kalır babaanne sevgisinden? Çocuklar hiç annesiz kalmasınlar, hiç babasız kalmasınlar, ölüm çocukları yalnız bırakıyor ne yazık ki, biz faniler çaresiziz bu noktada, peki buna kendi iradeleriyle katkı yapanlara ne demeli? Hiçbirinin hakkı yok küçücük çocukları bir tarafı eksik bırakmaya, onları güven duygusundan mahrum etmeye, hiç kimsenin hakkı yok babaları “hafta sonu babası” haline getirmeye, hiçbirinin hakkı yok anneleri eksik bırakmaya, hiç kimsenin hakkı yok dansı susturmaya...
Doç.Dr.Serkan ODAMAN

[ Arkadaşına gönder ] [ Yazdırılabilir Sayfa ] - 523

YORUMLAR

Siz de yorum yazın

Yorum yazan : emine topcuoglu

Tarih : 04.09.2010

kaybettiğimize isyanımızın dinmeyeceği sevdiklerimiz hepimizin var sanırım...bence daha kötüsü sevgi ve saygıyla anamayacağımız kişiler olması olurdu. kendi adıma, iyi ki hayatimiza girdiler, hiç olmamalarindan iyidir diye teselli bulurum hep, isyanlarımın doruk oldugu zamanlarda. bilin ki o kalabalık yaşama şansını şu an için yakalamiş (babaanneler-anneanneler) mutluyken bile yitip gitmiş diğerlerini düşünürler. bunun içindir şu anlarının değerini bilmeleri. Alp''inizin bebelerinin babaanne, dede ve buyuk dedelerini de görmeleri dileğiyle e.t.

Yorum yazan : Melis

Tarih : 25.03.2010

Başka yazı yok mu :)

Yorum yazan : mustafa aksoy

Tarih : 03.03.2010

hocam nasreddin hoca demiş ya bana damdan düşen adam getirin diye
o hesap dediklerinizi anlıyorum, yaşıyorum ,hissediyorum...

Yorum yazan : Hüseyin Maral

Tarih : 02.03.2010

Hocam, çok güzel.Ellerine sağlık...

Yorum yazan : filiz balta

Tarih : 20.02.2010

hocam allah o kadar güzel oturtmuş ki herşeyi dengede olmayan yokkk,,,bir düşünün ölüm olmasaydı neler olurdu....hoşçakalın mutlu kalın..

Yorum yazan : can tarhan

Tarih : 07.02.2010

Hocam nerede yazı? Hani bugün yazıyodun?

Yorum yazan : Lerzan Demirkiran

Tarih : 04.02.2010

why me? (neden ben?)
askerden gelir, un''de dugunleri olur, alkislar meshurlar derken bir de kimsesiz kiz bir cocuk edinir ismini de Camera verirler. derken kalp krizi gecirir, atletlik gunlerinde fit ve civa gibiyken..
hemen oracikta quadruple bypass eder drHutchinson zaten bir kac ay sonra da tenise geri doner. bi gun misirda gene kosarken agri gelir gogsune yallah gene gerisin geri ny''a.. hastane ameliyat derken hiv cikar kaninda meger onceki kalp ameliyati esnasinda verilen kandan..43den- 1993de biten kisa bir hayat.hos en uzunu dahi kisacik.. why not? diyebilir miyiz?
Aslinda o tam boyle demis: If I were to say, God, why me? about the bad things, then I should have said, God, why me? about the good things that happened in my life. (eger ben basima gelenlere dair soylemeliysem''''Allahim, niye ben?''''diye, o zaman hayatimda basima gelen guzel seyler icin de ''''Allah''im neden ben? ''''demeliydim.

ben de babami, onu gorecegim ilave seneler kadar omrumden vazgecebilecek bir arzuyla ozluyorum. ama sukrediorum da onun babam olmasina.. cunku biliyorum ki diger benzer acili insanlardan hicbir farkim yok.

Yorum yazan : Eda Karaçöp

Tarih : 04.02.2010

Hani düğümlenir kalır nefesiniz, yutkunamazsınız, yanağınızda bir ıslaklık hissedersiniz şaşırırsınız küçük olduğunuza sevinirsiniz bir an kocaman insanların hayatındaki kocaman boşluğu anlayınca bir de utanırsınız ölesiye hayatınızda en önemli parçanız anneniz babanıza söylediğiniz her hayıra, işte öyle bi şey bu yazı da yaşattıkları da...Ellerinize sağlık hocam!!!

Yorum yazan : Öykü

Tarih : 04.02.2010

Çok içten hiç böyle düşünmemiştim ben anne babalarımızdan daha yakınımız varmı ? onlar hiç ölmeyiycek sanıyoruz. kaleminize sağlık olsun.

Doç.Dr.Serkan ODAMAN yazıları