Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
Bir ressamýn ardýndan atölyesini koklamak!
Ferruh Baþaða'nýn Foça'daki atölyesini gördüm bugün. Foça Belediyesi, Baþaða'nýn yaþadýðý sokaða adýnýn verilmesini kararlaþtýrmýþ, bu vesileyle oradaydým...
Tören, anma, plaketin duvara zaptedilmesi filan her þey olmasý gerektiði gibiydi. Ne eksik ne bir fazla, bütün bu gürültünün içinde bir tek kendisi yoktu. Ne tuhaf; Ölen birinin ardýndan düzenlenen bu tür törenler bana giderek komik gelmeye baþladý! Komik? Anlamsýz dememek için komik diyorum, oysa ki anlamýn olmadýðý yerde de deðiliz hiçbirimiz... Ölüyorsun ve artýk herkesin malý oluyorsun! Ýnsanlar gelip senin eþyalarýna dokunabiliyorlar, yaþadýðýn ortamý seyirlik bir müze gibi dolaþabiliyorlar, mahremini, yaþadýðýn ortamýný koklayýp fotoðraf çekebiliyorlar!
Ýþte orada asýlý son giydiði elbise, ayakkabýlarý, þapkalarý hatta þemsiyesi... Bir yaþam geçmiþ bu atölyeden, öyle bir yaþam ki dokunduðu her þey binlerce serüven yüklü. Sanki az sonra geri gelecek ve dokunacak o bildik eþyalara; yarým kalmýþ tuvaldeki çizgileri, yarýsý sýkýlmýþ boya tüpleri, fýrçalarý, tiner ve yað kutularý. Dergileri, kitaplarý, kýsa notlarý, dostlarýnýn ve belki de tamirci, sucu ve doktorunun telefon numaralarý öylece býrakýlmýþ, biraz sonra kaldýðý yerden devam edecek özgürlüðün resimlerini yapmaya sanki!
Akþamýn hüznü ýþýklar saçarak dökülüyor bütün bu yarým býrakýlmýþ eþyalara. Duygular, her biri binbir düþünceyle aðýrlaþmýþ sanki. Eteðimden çekiþtiriyor ölüm, içim daralýyor ve yaþam dediðimiz bu sýnýrlý dilimi bir kez daha anlayamýyorum. Ne tuhaf bir duygu bu!
Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
"Nurdan ÇAKIR TEZGÝN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ferruh Baþaða'nýn Foça'daki atölyesini gördüm bugün. Foça Belediyesi, Baþaða'nýn yaþadýðý sokaða adýnýn verilmesini kararlaþtýrmýþ, bu vesileyle oradaydým...
Tören, anma, plaketin duvara zaptedilmesi filan her þey olmasý gerektiði gibiydi. Ne eksik ne bir fazla, bütün bu gürültünün içinde bir tek kendisi yoktu. Ne tuhaf; Ölen birinin ardýndan düzenlenen bu tür törenler bana giderek komik gelmeye baþladý! Komik? Anlamsýz dememek için komik diyorum, oysa ki anlamýn olmadýðý yerde de deðiliz hiçbirimiz... Ölüyorsun ve artýk herkesin malý oluyorsun! Ýnsanlar gelip senin eþyalarýna dokunabiliyorlar, yaþadýðýn ortamý seyirlik bir müze gibi dolaþabiliyorlar, mahremini, yaþadýðýn ortamýný koklayýp fotoðraf çekebiliyorlar!
Ýþte orada asýlý son giydiði elbise, ayakkabýlarý, þapkalarý hatta þemsiyesi... Bir yaþam geçmiþ bu atölyeden, öyle bir yaþam ki dokunduðu her þey binlerce serüven yüklü. Sanki az sonra geri gelecek ve dokunacak o bildik eþyalara; yarým kalmýþ tuvaldeki çizgileri, yarýsý sýkýlmýþ boya tüpleri, fýrçalarý, tiner ve yað kutularý. Dergileri, kitaplarý, kýsa notlarý, dostlarýnýn ve belki de tamirci, sucu ve doktorunun telefon numaralarý öylece býrakýlmýþ, biraz sonra kaldýðý yerden devam edecek özgürlüðün resimlerini yapmaya sanki!
Akþamýn hüznü ýþýklar saçarak dökülüyor bütün bu yarým býrakýlmýþ eþyalara. Duygular, her biri binbir düþünceyle aðýrlaþmýþ sanki. Eteðimden çekiþtiriyor ölüm, içim daralýyor ve yaþam dediðimiz bu sýnýrlý dilimi bir kez daha anlayamýyorum. Ne tuhaf bir duygu bu!
Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
"Nurdan ÇAKIR TEZGÝN" bütün yazýlarý için týklayýn...