Ahmet ÖNEL
DÝKKAT...VAZGEÇÝYORUM!
Ýnsan biraz da vazgeçtikleridir!
Büyük bir kelam ama doðruluðu “tescillenmiþ” bir kere. Kendimizden bilmiyor muyuz peki? Vazgeçtiklerimizi sýralamaya kalkýþtýðýmýzda, elimizde kalanlarýn bize ait yeni bir tarif olduðu gerçeði þaþýrtýcý olduðu kadar rahatlatýcý da oluyor. Büyük idealler raflardaki yerini aldý çoktan. Baþlý baþýna “büyümek”, büyüklüðe yakýþýr bir ideali de çantasýnda gezindirmiþti yakýn zamanlara kadar ama heyhat!, büyüdük ve dünya bütün bütüne kirlenmediyse bile bizleri beklentilerin hayli uzaðýna getirip býraktý. “Savaþsýz bir dünya” elden ele taþýnan bir bayrak deðil miydi örneðin? Bu umarsýz yarýþýn hala ayný pistte dön baba dönelim sürüyor olmasýnda, -asýl müsebbipler hariç!- kimsenin günahý yok aslýnda. Ýstemenin, idealleri hayata ait kýlmanýn özünde yine hayatý gerektiði ölçütlerde yaþamak da yatýyor þüphesiz: ama konumuz vazgeçmek deðil miydi yoksa? Biz barýþý daha küçük alanlara, ev içlerine, dost toplantýlarýna çoktan “transfer” ettik bile; sosyal barýþýn “ihdasý” herkesin kendi kapýsýnýn önünü süpürmesi eðretilemesinden çok farklý deðil belki de. Vazgeçmelerin en büyüðü deðilse bile en iç yakaný, kim ne derse desin “dünyanýn keþfiyle ilgili” mutlaka. Gelip yerleþtiðimiz þu sevimli, küçük kasabalar ayný zamanda dýþarýda kalan koca dünyayý da içine sýðdýrmaya çalýþtýðýmýz mekanlar deðil mi örneðin? Paris’in coþkusu, Peru’nun ulaþýlmazlýðý, Finlandiya’nýn fiyortlarý..hepsi hepsi hemen kapý önünde bana soracak olursanýz.
Keþfin adresi deðilse bile tanýmý deðiþti yalnýzca. Ýçsel yolculuklarýn gelgitinde salýnýp duruyor ve bu güzel tembelliðe sözlü yazlý övgüler düzüyoruz! Ama kime ne bundan! Bütün bunlarý yapabilmek baþlý baþýna bir ayrýcalýk aslýnda. Düþ dünyalarýnýn henüz týklatýlmamýþ nice kapýsý var ve hangi kapýnýn ardýnda bizi neyin, kimin beklediðini bile bilmiyoruz. Kim bilir, henüz hiç karþýlaþmadýðýnýz bambaþka bir yüzünüz bile günün birinde bir sürpriz yapabilir size.
Vazgeçmelerin ince bir piþmanlýkla donandýðý mola anlarýnda geçmiþinizde gerçekleþtireceðiniz hýzlý bir tur sizi yeniden aydýnlýða çýkarabilir bu arada. Fala bakmak gibi oldu ama , biraz da geleceðini kurgulamanýn lezzetli ayrýcalýðýný yaþayan bir canlý türüne ait deðil miyiz her birimiz? Vazgeçtiklerimiz gövdelerimizi terk etmeyen kara parçalarýmýz bu yüzden. Sessizce çekip giden ne var ne yoksa köþe baþýný döndüðünüzde karþýlaþýp kucaklaþacaðýnýz kadar da yakýn. Aþktan, yeniden sorgulamaktan, bir kitabýn ýsrarýndan, estetiðin kocaman coðrafyasýndan, dostlarýn hatýr sormalarýndan, tadýlmamýþ güzelim mamalardan ve kurulacak yeni arkadaþlýklardan vazgeçmeyin yeter ki. Evet, bunlarý zaten biliyorsunuz. Sonsuz denizin sabahtan akþama deðiþen yüzü size bin bir öykü taþýyor ve ondan vazgeçmemiþ olmanýn hazzýný sürekli yaþýyorsunuz. Gökyüzündeki ince hilal gün be gün kalýnlaþýyor ama bunu yaparken giderek kilo alýp yaþlanan bir kadýnýn hüznüne asla sýðýnmýyor; biliyor ki gün gelecek yine ipince bir genç kýz olacak; týpký sizin güzel gülümseyiþiniz gibi! Ah ondan siz deðilse bile her an karþýlaþma olasýlýðý olan dostlarýnýz zaten vazgeçmiyorlar!
Sessiz bir gece köþesi istiyor bu çaba; evet. Karanlýk koyulaþacak ve evlerinizin kuytu bir köþesinde vazgeçtiklerinizin o kýsa listesini yapacaksýnýz. Listede hiçbir zaman yer almayacak olan “yaþam sevincinin” bu oyuna katýlmadýðýný görmek sizi þaþýrtacak mý dersiniz?
Söylemeyi unuttum; þaþýrmaktan vazgeçtiðiniz an zaten yenilginin de ilk iþaretini vermiþ olacaksýnýz ki; bu ürkütücü gerçeðin fazlasýyla uzaðýnda durduðunuzu iyi biliyorum. Biraz da vazgeçilenlerin ortaklýðý söyletiyor bunu.
Ne çok þeyden vazgeçilebilir bu yüzden ve nasýl uzun bir liste çýkar gerçeðimizle ilgili! Ama kim bu denli kazýmak ister ki kendi kuyusunu? Zaman tek bilgemiz, tek yol gösterenimiz ve tek saðaltýcýmýz olsun.
Evet...ondan asla vazgeçmek yok bu yüzden!
(13. 2 . 2008)
Ahmet ÖNEL
www.ahmetonel.com
Ýnsan biraz da vazgeçtikleridir!
Büyük bir kelam ama doðruluðu “tescillenmiþ” bir kere. Kendimizden bilmiyor muyuz peki? Vazgeçtiklerimizi sýralamaya kalkýþtýðýmýzda, elimizde kalanlarýn bize ait yeni bir tarif olduðu gerçeði þaþýrtýcý olduðu kadar rahatlatýcý da oluyor. Büyük idealler raflardaki yerini aldý çoktan. Baþlý baþýna “büyümek”, büyüklüðe yakýþýr bir ideali de çantasýnda gezindirmiþti yakýn zamanlara kadar ama heyhat!, büyüdük ve dünya bütün bütüne kirlenmediyse bile bizleri beklentilerin hayli uzaðýna getirip býraktý. “Savaþsýz bir dünya” elden ele taþýnan bir bayrak deðil miydi örneðin? Bu umarsýz yarýþýn hala ayný pistte dön baba dönelim sürüyor olmasýnda, -asýl müsebbipler hariç!- kimsenin günahý yok aslýnda. Ýstemenin, idealleri hayata ait kýlmanýn özünde yine hayatý gerektiði ölçütlerde yaþamak da yatýyor þüphesiz: ama konumuz vazgeçmek deðil miydi yoksa? Biz barýþý daha küçük alanlara, ev içlerine, dost toplantýlarýna çoktan “transfer” ettik bile; sosyal barýþýn “ihdasý” herkesin kendi kapýsýnýn önünü süpürmesi eðretilemesinden çok farklý deðil belki de. Vazgeçmelerin en büyüðü deðilse bile en iç yakaný, kim ne derse desin “dünyanýn keþfiyle ilgili” mutlaka. Gelip yerleþtiðimiz þu sevimli, küçük kasabalar ayný zamanda dýþarýda kalan koca dünyayý da içine sýðdýrmaya çalýþtýðýmýz mekanlar deðil mi örneðin? Paris’in coþkusu, Peru’nun ulaþýlmazlýðý, Finlandiya’nýn fiyortlarý..hepsi hepsi hemen kapý önünde bana soracak olursanýz.
Keþfin adresi deðilse bile tanýmý deðiþti yalnýzca. Ýçsel yolculuklarýn gelgitinde salýnýp duruyor ve bu güzel tembelliðe sözlü yazlý övgüler düzüyoruz! Ama kime ne bundan! Bütün bunlarý yapabilmek baþlý baþýna bir ayrýcalýk aslýnda. Düþ dünyalarýnýn henüz týklatýlmamýþ nice kapýsý var ve hangi kapýnýn ardýnda bizi neyin, kimin beklediðini bile bilmiyoruz. Kim bilir, henüz hiç karþýlaþmadýðýnýz bambaþka bir yüzünüz bile günün birinde bir sürpriz yapabilir size.
Vazgeçmelerin ince bir piþmanlýkla donandýðý mola anlarýnda geçmiþinizde gerçekleþtireceðiniz hýzlý bir tur sizi yeniden aydýnlýða çýkarabilir bu arada. Fala bakmak gibi oldu ama , biraz da geleceðini kurgulamanýn lezzetli ayrýcalýðýný yaþayan bir canlý türüne ait deðil miyiz her birimiz? Vazgeçtiklerimiz gövdelerimizi terk etmeyen kara parçalarýmýz bu yüzden. Sessizce çekip giden ne var ne yoksa köþe baþýný döndüðünüzde karþýlaþýp kucaklaþacaðýnýz kadar da yakýn. Aþktan, yeniden sorgulamaktan, bir kitabýn ýsrarýndan, estetiðin kocaman coðrafyasýndan, dostlarýn hatýr sormalarýndan, tadýlmamýþ güzelim mamalardan ve kurulacak yeni arkadaþlýklardan vazgeçmeyin yeter ki. Evet, bunlarý zaten biliyorsunuz. Sonsuz denizin sabahtan akþama deðiþen yüzü size bin bir öykü taþýyor ve ondan vazgeçmemiþ olmanýn hazzýný sürekli yaþýyorsunuz. Gökyüzündeki ince hilal gün be gün kalýnlaþýyor ama bunu yaparken giderek kilo alýp yaþlanan bir kadýnýn hüznüne asla sýðýnmýyor; biliyor ki gün gelecek yine ipince bir genç kýz olacak; týpký sizin güzel gülümseyiþiniz gibi! Ah ondan siz deðilse bile her an karþýlaþma olasýlýðý olan dostlarýnýz zaten vazgeçmiyorlar!
Sessiz bir gece köþesi istiyor bu çaba; evet. Karanlýk koyulaþacak ve evlerinizin kuytu bir köþesinde vazgeçtiklerinizin o kýsa listesini yapacaksýnýz. Listede hiçbir zaman yer almayacak olan “yaþam sevincinin” bu oyuna katýlmadýðýný görmek sizi þaþýrtacak mý dersiniz?
Söylemeyi unuttum; þaþýrmaktan vazgeçtiðiniz an zaten yenilginin de ilk iþaretini vermiþ olacaksýnýz ki; bu ürkütücü gerçeðin fazlasýyla uzaðýnda durduðunuzu iyi biliyorum. Biraz da vazgeçilenlerin ortaklýðý söyletiyor bunu.
Ne çok þeyden vazgeçilebilir bu yüzden ve nasýl uzun bir liste çýkar gerçeðimizle ilgili! Ama kim bu denli kazýmak ister ki kendi kuyusunu? Zaman tek bilgemiz, tek yol gösterenimiz ve tek saðaltýcýmýz olsun.
Evet...ondan asla vazgeçmek yok bu yüzden!
(13. 2 . 2008)
Ahmet ÖNEL
www.ahmetonel.com
"Ahmet ÖNEL" bütün yazýlarý için týklayýn...