Azime AKBAÞ YAZICI

O yolda…



Diz boyu ikindilere anlatacak ne çok sözü vardý oysa. Ýçine ateþ düþen yürümelerden geriye, diz boyu depremler kaldý. Ýçi dýþý sus boyu sürgün gözlerine, yorgun turuncuyu sürme çekti.

Uçurumu da öðrendi.

Kýzýl bir martýnýn kanadýnda huzuru diledi, kara peçeli bir akrep burnundan sildi, portakal kokulu sabahlarý. Yürek yüzlü ölüm, kanadý kýrýk özlemine erken uykular düþürdü.

rüzgâr delirmesi uðultuydu gözleri
yeþilden gelen ýþýklara yangýn

acýyor gözleri suyun

Durdu…

Güvenli sýðýnaðýnda söylenecek yeni sözler vardý. Düðüm taþlarýnýn sýra dýþý baðýmlýlýðýndan, dilsiz kalabalýklar yalnýz senindir dedi.

Baþ döndüren acýklý bir öykünün kahramanýna tekrarladý cümlesini. O yolda… Selam verdi, kentlerin yüzyýllardýr süren endiþelerine.

Kehribar gözlerine karþý koyan yapraksýz iç dünyasýna üþüdü. Elinden tuttu bir çýnarýn. Ölümsüzdü artýk.

Saðým solum saklanmayan sobe
Yanan çocuklar deðil sadece

Ah uykum! özgürsün…


www.kadinyazarlardernegi.org.tr



Azime AKBAÞ YAZICI

www.azimeayazici.blogspot.com