Gürbüz SEZGÝN
BÝR DENÝZE KAVUÞMA ÖYKÜSÜ
Toprak, toprak, toprak ve çakýl taþlarýyla örülüydü etraf. Gözlerimi kamaþtýrarak karanlýðýn içinden süzülen ýþýðý fark ettim ilk olarak. Kýmýldadým. Ýçerdekiler baþlarýný bana doðru çevirerek sustular. Yüzlerindeki hüzün, endiþe, kaygý beni hiç mi hiç etkilemedi. Iþýk, belli ki güneþti. Nemin serinliðinden kurtulmak için bir an önce güneþe çýkmak istedim. Iþýk huzmesine yöneldiðimde içerdekilerin kaygýsý arttý. Biri annemdi, önüme geçerek yerime dönmemi emretti. Evet, durum ciddiydi.
Kardeþlerimden biri beni iþaret ederek anneme döndü:
- Peki bunu nasýl koruyacaðýz?
Korumak, korunmak, neden, kimden? Belli ki tehlike söz konusuydu. Ýçerisi sakin olduðuna göre dýþarý çýkacaktýk ve dýþarýsý tehlike doluydu. Pustum, korku onlardan bana bulaþtý. Diðeri:
- Anlatacak mýyýz ona da?
Anlaþýlýyor ki, planlar çoktan yapýlmýþtý. Olacaklardan habersizdim. Daha da dikkat kesildim. Annem:
- Ona anlatacak zaman yok. Hem anlar mý bilmem. Dediðim gibi siz önden fýrlayacaksýnýz. Bütün gücünüzle koþacaksýnýz, koþacaksýnýz denize ulaþana kadar. Ben kardeþinizle çýkacaðým. Bir kez daha söylüyorum, sakýn arkaya bakmak yok. Ne sesi duyarsanýz duyun, vargücünüzle hep ileriye. Bir an tereddüt göstermeyin. Toprakta yol almak hayli güç olacak biliyorum. Ama deniz yok mu!
Deniz sözcüðüyle hüznü ikiye katlandý annemin. Sanki bir daha dönmeyecektik topraða ve deniz her þeydi, ulaþýlmasý güç yegane hedefti. Özgürlük, kurtuluþ demekti. Annem devam etti:
- Denize ulaþtýðýnýzda salmayýn kendinizi. Kimse kimseyi beklemesin. Yüzeyde kalmayýn, dibe dalýn.
Demek ki denize ulaþýldýðýnda tehlike geçmeyecekti. Ama asýl beni üzen, belki bir daha kimsenin kimseyi görmeyecek olmasýydý. Özgür ama kimsesiz. Özlemeyecek miydik birbirimizi? Tek baþýma, koca denizin karanlýklarýnda! Ürperdim. Annemin sýmsýcak sesiyle kendime geldim:
- Gel buraya küçük yaramaz. Birazdan dýþarý çýkacaðýz, 10 metre kadar koþacaðýz. Denize kim ilk varýrsa sürpriz bir ödül var. Sadece koþacaksýn tamam mý? Her ne olursa olsun koþ.
“Her ne olursa olsun” sözü hoþuma gitmemiþti. bir þeyler olacaktý belli. Ama ne? dýþarýda ne vardý? Neden koþmalýydýk, yürüsek olmaz mýydý? Hatta güle oynaya ilerlesek! Yanýt almayý ummadan korkarak sordum:
- Anne, dýþarýda ne var? Neden korkuyorsunuz ki? Altedemez miyiz onlarý? Koca zýrhlarýmýz var, kolay lokma olmayýz.
Aðabeyim atýldý öne:
- Ben de görmedim ama annem görmüþ, anlattý bize. Senin sandýðýn gibi deðil. dýþarýda bizi bekleyenler birer canavar, bizden çok büyükler. Kiminin dev kanatlarý, kiminin sivri diþleri var. Ama korkma, biz çoðuz, sadece dördümüz deðiliz. Diðer yuvalardan da onlarcasý çýkacak. Hep birlikte hareket edeceðiz. Hepimize saldýracaklar. Bu bir oyun deðil. Denize ulaþtýðýmýzda bitecek her þey. Anlýyor musun, sadece denize ulaþ o kadar!
Anneme baktým, baþýný öne eðdi. Gözlerinden akan birkaç damlayý gizlemek ister gibiydi. Soracaklarým vardý daha, ama boðazýmda kaldý. Sözcükler çýkmadý. Sustum.
Canavarlarý canlandýrmaya çalýþtým kafamda. Hayal edemedim. Bilmiyordum, karþýlaþtýðýmýzda görecektim. Tek bildiðim, mücadele etmeyecek, kaçacaktým sadece. Ya kaçamazsam! Ya denize ulaþamazsam! Düþünmemeliydim artýk. Korkmanýn da faydasý yoktu. Yaþanacaktý iþte!
Zamaný beklemeye koyulduk. Bir an önce ne yaþanacaksa yaþansýndý. Ah zaman! Bu kadar mý geçmek bilmezsin. Her saniye 1 saat.
Annem hissetmiþ olmalý ki, ýþýða yöneldi, çakýllarý aralayarak kafasýný uzattý. Heyecandan ölecek gibiydim. Hüzünlü ve titrek sesiyle:
- Haydi çocuklar, zaman geldi iþte. Dediklerimi asla aklýnýzdan çýkarmayýn. Ben yavrucakla beraber çýkacaðým arkanýzdan. Son kez söylüyorum, durmak yok, arkaya bakmak yok. Denizde buluþuruz, haydiiiiiiiii.
Kardeþlerim ok gibi fýrladý kapýdan. Ben de kapýya yanaþtým, dýþarý kolaçan etmek istedimse de annemin itmesiyle fýrladým. Annem hemen arkamdan geliyordu. Güneþ gitmiþ, alacakaranlýktý ortalýk.
Çevreme baktým, bir de denize. Olanca gücümle koþmama raðmen 10 metre denilen deniz o kadar uzak görünüyordu ki, umudum tükenir gibi oldu. Annemin durmadan “koþ, koþ” sesleri benim itici gücümdü. Durmadým. Koþtuðum kumsal öyle aðýrdý ki, nefes nefese kalmýþtým. Bu aðýr kumsalda, etrafta onlarca caretta, ufukta deniz, durmamacasýna koþturuyorduk. Kumsal, kumsal deðil, caretta tarlasýydý adeta.
Denizin kokusu ulaþtý burnuma. Galiba yaklaþmýþtýk. Birden arkada, iri gövdeli, iki ayaklý bir yaratýk ay ýþýðýný kapladý kanatlarýyla. Bana doðru geliyordu ki, annem son bir çabayla atýldý. Canavar dedikleri bu olmalýydý. Öyle korkmuþtum ki, durakladým. Fakat annemin, “koþ, durma” baðýrtýsýyla yeniden baþladým koþmaya. Ay ýþýðý tekrar belirdi, ama annemi havada, canavarýn ayaklarý arasýnda gördüm son kez.
Aðlamamalýydým, zira aðlamak gücümü tüketiyordu. Düþüm yitip gitmiþ, düþüncelerim çalýþýyordu hala. Yasa bu muydu, yoksa doða mý? Yas mý tutmalýydým, doðanýn yasasýný öðrenmek mi? Her ne ise kahretsindi. Babamý hiç tanýmamýþ, annemi az önce kaybetmiþtim. Kabullenmeli miydim, isyan mý etmeliydim? Ýsyan neye yarardý ki denize kavuþamadýktan sonra!
Hem düþünüyor, hem koþuyordum. Sorular, yanýtlar yankýlanýyordu kafamda. Deniz artýk anlamsýzlaþsa da, ayaklarým koþmanýn ritmini yakalamýþ, uçuyordu adeta.
Kan ter içinde, ýslaklýk artmýþtý ayaklarýmda. Denizin kokusu daha da keskinleþmiþti. Kocaman bir dalga beni içine çekti. Kurtulmuþ muydum acaba?
Denizdeydim iþte. Sessizlik. Uçsuz bucaksýzlýða kavuþmuþtum. Kardeþlerimin dediði gibi dibe dalmalýydým hemen. Her þeye raðmen, kafamý çevirdim kumsala. Kardeþlerimi görebilecek miydim, annemin baþýna gelenleri anlatabilecek miydim? Geriye baktýðýmda kumsal artýk bomboþtu, kocaman bir boþluk. Kimsecikler kalmamýþtý karada.
Geçmiþe takýlmamalýydým daha fazla. Dibe daldým. Önümde bitimsiz bir derya. Yüzmek için çaba gerekmiyordu artýk. Yüzdüm, yüzdüm, ilerledikçe deniz mavi, serin ve derindi. Yanýmda hiçbir caretta da yoktu. Özgürdüm özgür olmasýna, ama özgür ve yalnýz.
10.08.2007
(48. doðum günümde annemin anýsýna).
Gürbüz SEZGÝN
anteros59@hotmail.com
Toprak, toprak, toprak ve çakýl taþlarýyla örülüydü etraf. Gözlerimi kamaþtýrarak karanlýðýn içinden süzülen ýþýðý fark ettim ilk olarak. Kýmýldadým. Ýçerdekiler baþlarýný bana doðru çevirerek sustular. Yüzlerindeki hüzün, endiþe, kaygý beni hiç mi hiç etkilemedi. Iþýk, belli ki güneþti. Nemin serinliðinden kurtulmak için bir an önce güneþe çýkmak istedim. Iþýk huzmesine yöneldiðimde içerdekilerin kaygýsý arttý. Biri annemdi, önüme geçerek yerime dönmemi emretti. Evet, durum ciddiydi.
Kardeþlerimden biri beni iþaret ederek anneme döndü:
- Peki bunu nasýl koruyacaðýz?
Korumak, korunmak, neden, kimden? Belli ki tehlike söz konusuydu. Ýçerisi sakin olduðuna göre dýþarý çýkacaktýk ve dýþarýsý tehlike doluydu. Pustum, korku onlardan bana bulaþtý. Diðeri:
- Anlatacak mýyýz ona da?
Anlaþýlýyor ki, planlar çoktan yapýlmýþtý. Olacaklardan habersizdim. Daha da dikkat kesildim. Annem:
- Ona anlatacak zaman yok. Hem anlar mý bilmem. Dediðim gibi siz önden fýrlayacaksýnýz. Bütün gücünüzle koþacaksýnýz, koþacaksýnýz denize ulaþana kadar. Ben kardeþinizle çýkacaðým. Bir kez daha söylüyorum, sakýn arkaya bakmak yok. Ne sesi duyarsanýz duyun, vargücünüzle hep ileriye. Bir an tereddüt göstermeyin. Toprakta yol almak hayli güç olacak biliyorum. Ama deniz yok mu!
Deniz sözcüðüyle hüznü ikiye katlandý annemin. Sanki bir daha dönmeyecektik topraða ve deniz her þeydi, ulaþýlmasý güç yegane hedefti. Özgürlük, kurtuluþ demekti. Annem devam etti:
- Denize ulaþtýðýnýzda salmayýn kendinizi. Kimse kimseyi beklemesin. Yüzeyde kalmayýn, dibe dalýn.
Demek ki denize ulaþýldýðýnda tehlike geçmeyecekti. Ama asýl beni üzen, belki bir daha kimsenin kimseyi görmeyecek olmasýydý. Özgür ama kimsesiz. Özlemeyecek miydik birbirimizi? Tek baþýma, koca denizin karanlýklarýnda! Ürperdim. Annemin sýmsýcak sesiyle kendime geldim:
- Gel buraya küçük yaramaz. Birazdan dýþarý çýkacaðýz, 10 metre kadar koþacaðýz. Denize kim ilk varýrsa sürpriz bir ödül var. Sadece koþacaksýn tamam mý? Her ne olursa olsun koþ.
“Her ne olursa olsun” sözü hoþuma gitmemiþti. bir þeyler olacaktý belli. Ama ne? dýþarýda ne vardý? Neden koþmalýydýk, yürüsek olmaz mýydý? Hatta güle oynaya ilerlesek! Yanýt almayý ummadan korkarak sordum:
- Anne, dýþarýda ne var? Neden korkuyorsunuz ki? Altedemez miyiz onlarý? Koca zýrhlarýmýz var, kolay lokma olmayýz.
Aðabeyim atýldý öne:
- Ben de görmedim ama annem görmüþ, anlattý bize. Senin sandýðýn gibi deðil. dýþarýda bizi bekleyenler birer canavar, bizden çok büyükler. Kiminin dev kanatlarý, kiminin sivri diþleri var. Ama korkma, biz çoðuz, sadece dördümüz deðiliz. Diðer yuvalardan da onlarcasý çýkacak. Hep birlikte hareket edeceðiz. Hepimize saldýracaklar. Bu bir oyun deðil. Denize ulaþtýðýmýzda bitecek her þey. Anlýyor musun, sadece denize ulaþ o kadar!
Anneme baktým, baþýný öne eðdi. Gözlerinden akan birkaç damlayý gizlemek ister gibiydi. Soracaklarým vardý daha, ama boðazýmda kaldý. Sözcükler çýkmadý. Sustum.
Canavarlarý canlandýrmaya çalýþtým kafamda. Hayal edemedim. Bilmiyordum, karþýlaþtýðýmýzda görecektim. Tek bildiðim, mücadele etmeyecek, kaçacaktým sadece. Ya kaçamazsam! Ya denize ulaþamazsam! Düþünmemeliydim artýk. Korkmanýn da faydasý yoktu. Yaþanacaktý iþte!
Zamaný beklemeye koyulduk. Bir an önce ne yaþanacaksa yaþansýndý. Ah zaman! Bu kadar mý geçmek bilmezsin. Her saniye 1 saat.
Annem hissetmiþ olmalý ki, ýþýða yöneldi, çakýllarý aralayarak kafasýný uzattý. Heyecandan ölecek gibiydim. Hüzünlü ve titrek sesiyle:
- Haydi çocuklar, zaman geldi iþte. Dediklerimi asla aklýnýzdan çýkarmayýn. Ben yavrucakla beraber çýkacaðým arkanýzdan. Son kez söylüyorum, durmak yok, arkaya bakmak yok. Denizde buluþuruz, haydiiiiiiiii.
Kardeþlerim ok gibi fýrladý kapýdan. Ben de kapýya yanaþtým, dýþarý kolaçan etmek istedimse de annemin itmesiyle fýrladým. Annem hemen arkamdan geliyordu. Güneþ gitmiþ, alacakaranlýktý ortalýk.
Çevreme baktým, bir de denize. Olanca gücümle koþmama raðmen 10 metre denilen deniz o kadar uzak görünüyordu ki, umudum tükenir gibi oldu. Annemin durmadan “koþ, koþ” sesleri benim itici gücümdü. Durmadým. Koþtuðum kumsal öyle aðýrdý ki, nefes nefese kalmýþtým. Bu aðýr kumsalda, etrafta onlarca caretta, ufukta deniz, durmamacasýna koþturuyorduk. Kumsal, kumsal deðil, caretta tarlasýydý adeta.
Denizin kokusu ulaþtý burnuma. Galiba yaklaþmýþtýk. Birden arkada, iri gövdeli, iki ayaklý bir yaratýk ay ýþýðýný kapladý kanatlarýyla. Bana doðru geliyordu ki, annem son bir çabayla atýldý. Canavar dedikleri bu olmalýydý. Öyle korkmuþtum ki, durakladým. Fakat annemin, “koþ, durma” baðýrtýsýyla yeniden baþladým koþmaya. Ay ýþýðý tekrar belirdi, ama annemi havada, canavarýn ayaklarý arasýnda gördüm son kez.
Aðlamamalýydým, zira aðlamak gücümü tüketiyordu. Düþüm yitip gitmiþ, düþüncelerim çalýþýyordu hala. Yasa bu muydu, yoksa doða mý? Yas mý tutmalýydým, doðanýn yasasýný öðrenmek mi? Her ne ise kahretsindi. Babamý hiç tanýmamýþ, annemi az önce kaybetmiþtim. Kabullenmeli miydim, isyan mý etmeliydim? Ýsyan neye yarardý ki denize kavuþamadýktan sonra!
Hem düþünüyor, hem koþuyordum. Sorular, yanýtlar yankýlanýyordu kafamda. Deniz artýk anlamsýzlaþsa da, ayaklarým koþmanýn ritmini yakalamýþ, uçuyordu adeta.
Kan ter içinde, ýslaklýk artmýþtý ayaklarýmda. Denizin kokusu daha da keskinleþmiþti. Kocaman bir dalga beni içine çekti. Kurtulmuþ muydum acaba?
Denizdeydim iþte. Sessizlik. Uçsuz bucaksýzlýða kavuþmuþtum. Kardeþlerimin dediði gibi dibe dalmalýydým hemen. Her þeye raðmen, kafamý çevirdim kumsala. Kardeþlerimi görebilecek miydim, annemin baþýna gelenleri anlatabilecek miydim? Geriye baktýðýmda kumsal artýk bomboþtu, kocaman bir boþluk. Kimsecikler kalmamýþtý karada.
Geçmiþe takýlmamalýydým daha fazla. Dibe daldým. Önümde bitimsiz bir derya. Yüzmek için çaba gerekmiyordu artýk. Yüzdüm, yüzdüm, ilerledikçe deniz mavi, serin ve derindi. Yanýmda hiçbir caretta da yoktu. Özgürdüm özgür olmasýna, ama özgür ve yalnýz.
10.08.2007
(48. doðum günümde annemin anýsýna).
Gürbüz SEZGÝN
anteros59@hotmail.com
"Gürbüz SEZGÝN" bütün yazýlarý için týklayýn...