Ahmet ÖNEL
Tatil Kesiði
Ýzliyorum; kýyýda iki genç adam denizin belli belirsiz dalgalarýyla yarýþýrcasýna sessizce yürüyor. Ýskelenin çoktan çürümeye yüz tutmuþ enli ahþap ayaklarýnýn az ötesinde gerçekleþiyor bu ayin. _Bizi kendi gerçeðimizden çekip alan, bir baþka bilinmeze, adý konmamýþa götürüp býrakan her güç bir ayinin habercisidir çünkü_ Gençlerden kýsa boylu olaný açýktan geçen büyük gemiyi iþaret ederek bir þeyler söylüyor diðerine. Koyu sessizlikte sözcükleri daðýlýyor. Belki hemen oracýkta bir öykü kurdu ve onu özetleyiverdi ayaküstü. (Ah, kumsal yazdýrýr; bileceksiniz bunu. Yazdýnýz ve o yorgun, dahasý bellek düþmaný dalgalarýn hükmüne býrakýp öldürdünüz nicesini) Israrla sürdürüyorum izlemeyi; sonuçtan zararlý çýkmayacaðým içime doðuyor. Düþünsenize, hep birlikte bir göz kýrpmasý gibi geçip giden þu geminin güvertesindeyiz, diye baþlýyor genç adam. Çevremizde güzel, ýþýltýlý kýzlar dolaþýyor. Uzaktaki sahilin yeþil kuþaðýna bakýp çocukluðumuzun geçtiði o küçük kasabayý hatýrlýyoruz. Üþenmeksizin, ayaðýndaki sandalý çýkarýp topuðundaki cam kesiðini gösteriyor. Nasýl olduðunu anlatmaya baþlýyor ardýndan. Gülüþüyorlar. Rüzgar çýkýyor birden. Aldýrmaksýzýn þezlonglara uzanýyorlar; öyle ya, güvertedelerdi! Çok uzakta, denize kafa tutan bir kum tepeciðin üstüne tünemiþ bir adam onlara el sallýyor.
Adý konmamýþ bir serüven belki de, diyor uzun boylusu. Yolculuklar, gidilmemiþ kýtalar, bulunmamýþ uygarlýklar yalnýzca kitaplara mý gömülü kalmalý? Bizim de hayal gücümüz var ve biz de dayatýlanlarla yetinmemeyi becerebilmeliyiz Sýð ülkülerden, ekran boyalarýndan, tanýdýk kaygýlardan kopup kaçabilmeliyiz Düþleyelim ve hemen sýrtýmýzda beliren bir çift kanadýn büyümesine izin verecek kadar sabýrlý olalým. Tatil biraz da kendinden uzaklaþmak deðil midir; hani bir baþka adada, ülkede, düþte ya da insanda yeniden buluþuncaya kadar!
Ben ise bütün bunlarý, düþleri ve öyküleriyle birlikte daha da uzaktan, bir baþka ulaþýlmasý zor tepeden izliyorum. Taþrada geçen çocukluklar, özlemler, þehvetli kahkahalar ve denize daðýlan çýðlýklar , kalýcý bir yer edinmiþ cam kesiðiyle birlikte, ileride yazacaðým uzun bir öykü için kaðýt kenarýna çiziktirilmiþ notlara dönüþüyor. Kumlar kaymaya baþlýyor. Serüven gürültüyle sarsýlýyor. Sonrasý, topuðumda ince bir sýzý.
Ahmet ÖNEL
www.ahmetonel.com
Ýzliyorum; kýyýda iki genç adam denizin belli belirsiz dalgalarýyla yarýþýrcasýna sessizce yürüyor. Ýskelenin çoktan çürümeye yüz tutmuþ enli ahþap ayaklarýnýn az ötesinde gerçekleþiyor bu ayin. _Bizi kendi gerçeðimizden çekip alan, bir baþka bilinmeze, adý konmamýþa götürüp býrakan her güç bir ayinin habercisidir çünkü_ Gençlerden kýsa boylu olaný açýktan geçen büyük gemiyi iþaret ederek bir þeyler söylüyor diðerine. Koyu sessizlikte sözcükleri daðýlýyor. Belki hemen oracýkta bir öykü kurdu ve onu özetleyiverdi ayaküstü. (Ah, kumsal yazdýrýr; bileceksiniz bunu. Yazdýnýz ve o yorgun, dahasý bellek düþmaný dalgalarýn hükmüne býrakýp öldürdünüz nicesini) Israrla sürdürüyorum izlemeyi; sonuçtan zararlý çýkmayacaðým içime doðuyor. Düþünsenize, hep birlikte bir göz kýrpmasý gibi geçip giden þu geminin güvertesindeyiz, diye baþlýyor genç adam. Çevremizde güzel, ýþýltýlý kýzlar dolaþýyor. Uzaktaki sahilin yeþil kuþaðýna bakýp çocukluðumuzun geçtiði o küçük kasabayý hatýrlýyoruz. Üþenmeksizin, ayaðýndaki sandalý çýkarýp topuðundaki cam kesiðini gösteriyor. Nasýl olduðunu anlatmaya baþlýyor ardýndan. Gülüþüyorlar. Rüzgar çýkýyor birden. Aldýrmaksýzýn þezlonglara uzanýyorlar; öyle ya, güvertedelerdi! Çok uzakta, denize kafa tutan bir kum tepeciðin üstüne tünemiþ bir adam onlara el sallýyor.
Adý konmamýþ bir serüven belki de, diyor uzun boylusu. Yolculuklar, gidilmemiþ kýtalar, bulunmamýþ uygarlýklar yalnýzca kitaplara mý gömülü kalmalý? Bizim de hayal gücümüz var ve biz de dayatýlanlarla yetinmemeyi becerebilmeliyiz Sýð ülkülerden, ekran boyalarýndan, tanýdýk kaygýlardan kopup kaçabilmeliyiz Düþleyelim ve hemen sýrtýmýzda beliren bir çift kanadýn büyümesine izin verecek kadar sabýrlý olalým. Tatil biraz da kendinden uzaklaþmak deðil midir; hani bir baþka adada, ülkede, düþte ya da insanda yeniden buluþuncaya kadar!
Ben ise bütün bunlarý, düþleri ve öyküleriyle birlikte daha da uzaktan, bir baþka ulaþýlmasý zor tepeden izliyorum. Taþrada geçen çocukluklar, özlemler, þehvetli kahkahalar ve denize daðýlan çýðlýklar , kalýcý bir yer edinmiþ cam kesiðiyle birlikte, ileride yazacaðým uzun bir öykü için kaðýt kenarýna çiziktirilmiþ notlara dönüþüyor. Kumlar kaymaya baþlýyor. Serüven gürültüyle sarsýlýyor. Sonrasý, topuðumda ince bir sýzý.
Ahmet ÖNEL
www.ahmetonel.com
"Ahmet ÖNEL" bütün yazýlarý için týklayýn...