Özgür HANCIOÐLU
NÝSAN’DA GÝTMEK OLUR MU?
( mavi gülüþlüm )
Bu gece de ay battý. Öksüz bir bardak çayýn demi gibi, tablodaki en sessiz gemi gibi, gözlerimin nemi gibi akýp gidiyor zaman… Hiçbir hüzün senin kadar yakýþmadý þu sahipsiz yüreðe. Ve ellerinden içtiðim her damla su gibi azizdir, baðrýmdaki hatýran.
Uyusam, yine o uzak daðlarýn ardýndan doðar mýsýn günlerime? Geçtiðin her buluttan yaðmurlar býrakýr mýsýn sýr küplerime? Yýkar mýsýn yine gözlerimden ayrýlýðý? Bir güney rüzgarý olup da deðer misin sensizliðin gamzelendiði yanaklarýma? Süzülür müsün damla damla, gidiþinin kol gezdiði topraklara; papatya olur musun ellerimde?
* * *
Bahçemde yýlgýn bir nisan güneþi. Kimbilir kaç bahar býkkýn, yaðmursuz?
Kaç yaðmur bahardan habersiz girmiþ saçak altlarýna? Yalnýzlýðým bir ekmek mayasý kadar kabarmýþ. Eteklerinin merdivende dansý, miskin kedilerin belki de son þansýymýþ. Merdiven baþlarýnda yarasý kanayan çocuk dizleri ve duvarlarda sessiz sedasýz þarkýlar. Aðaçta sallanan bir keman namesi, dibinde devrik iskemle gölgesi. Nasýl kýydýn verdiðin sözlere? Söyle þimdi, Nisan’da gitmek olur mu?
Aðýr adýmlarla yürüdüðün ve her bir taþýna saçlarýnýn bir telini düþürdüðün avluda saklý yaralarým. Neden koþup sarýlamadým ki sana? Ben korkularýma, inadýma ve köhnemiþ gururuma; kýskançlýðýma, yerli yersiz kaygýlarýma ve hatta yazgýma sarýldým da, neden sarýlamadým boynuna? Elalem ne der dedim, koþamadým ardýndan. Oysa nerden bilebilirdim, kapkara bir ayrýlýk vagonunun peþinden koþtuðumu? Ýstasyonda tek bir sarý saç teli, elimde sarýsý düþmüþ papatyalar…
* * *
Bu sabah ilk kez baðýrdým kendime. Aynaya acý bir gülümseme astým ve çirkef bir geç kalýnmýþlýk sustum. Sonra ellerimi baðladým, biraz aðladým…
Yutkunduðum tüm sözcükleri çýkardým çekmecemden, ortalýðý daðýttým. Gözlerimi masaya býraktým ve bir tabak daha koydum yalnýzlýðýn en ücra köþesine. Çatalýn ucunda iyimser bir ýsrar parçasý, yüzünde sitemkar gülümseyiþ. Papatyalarýn yarýsý bana, sarýsý Tanrý’ya dönüktü. Kalbimin yarýsý bana, gerisi boþluða dönüktü. Lambadan karanlýk yaðýyordu yarým bir kalbin üzerine ve yarým bir kalp, batan bir aya benziyordu…
Kaç bahar geçti sahi? Ne ummanlar aþtým, ne denizlerden taþtým da bakamadým gözlerinin derinliðine. Mavi bir gülüþe bakardý belki de ayaklarýnýn geri gidiþi…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
( mavi gülüþlüm )
Bu gece de ay battý. Öksüz bir bardak çayýn demi gibi, tablodaki en sessiz gemi gibi, gözlerimin nemi gibi akýp gidiyor zaman… Hiçbir hüzün senin kadar yakýþmadý þu sahipsiz yüreðe. Ve ellerinden içtiðim her damla su gibi azizdir, baðrýmdaki hatýran.
Uyusam, yine o uzak daðlarýn ardýndan doðar mýsýn günlerime? Geçtiðin her buluttan yaðmurlar býrakýr mýsýn sýr küplerime? Yýkar mýsýn yine gözlerimden ayrýlýðý? Bir güney rüzgarý olup da deðer misin sensizliðin gamzelendiði yanaklarýma? Süzülür müsün damla damla, gidiþinin kol gezdiði topraklara; papatya olur musun ellerimde?
Bahçemde yýlgýn bir nisan güneþi. Kimbilir kaç bahar býkkýn, yaðmursuz?
Kaç yaðmur bahardan habersiz girmiþ saçak altlarýna? Yalnýzlýðým bir ekmek mayasý kadar kabarmýþ. Eteklerinin merdivende dansý, miskin kedilerin belki de son þansýymýþ. Merdiven baþlarýnda yarasý kanayan çocuk dizleri ve duvarlarda sessiz sedasýz þarkýlar. Aðaçta sallanan bir keman namesi, dibinde devrik iskemle gölgesi. Nasýl kýydýn verdiðin sözlere? Söyle þimdi, Nisan’da gitmek olur mu?
Aðýr adýmlarla yürüdüðün ve her bir taþýna saçlarýnýn bir telini düþürdüðün avluda saklý yaralarým. Neden koþup sarýlamadým ki sana? Ben korkularýma, inadýma ve köhnemiþ gururuma; kýskançlýðýma, yerli yersiz kaygýlarýma ve hatta yazgýma sarýldým da, neden sarýlamadým boynuna? Elalem ne der dedim, koþamadým ardýndan. Oysa nerden bilebilirdim, kapkara bir ayrýlýk vagonunun peþinden koþtuðumu? Ýstasyonda tek bir sarý saç teli, elimde sarýsý düþmüþ papatyalar…
Bu sabah ilk kez baðýrdým kendime. Aynaya acý bir gülümseme astým ve çirkef bir geç kalýnmýþlýk sustum. Sonra ellerimi baðladým, biraz aðladým…
Yutkunduðum tüm sözcükleri çýkardým çekmecemden, ortalýðý daðýttým. Gözlerimi masaya býraktým ve bir tabak daha koydum yalnýzlýðýn en ücra köþesine. Çatalýn ucunda iyimser bir ýsrar parçasý, yüzünde sitemkar gülümseyiþ. Papatyalarýn yarýsý bana, sarýsý Tanrý’ya dönüktü. Kalbimin yarýsý bana, gerisi boþluða dönüktü. Lambadan karanlýk yaðýyordu yarým bir kalbin üzerine ve yarým bir kalp, batan bir aya benziyordu…
Kaç bahar geçti sahi? Ne ummanlar aþtým, ne denizlerden taþtým da bakamadým gözlerinin derinliðine. Mavi bir gülüþe bakardý belki de ayaklarýnýn geri gidiþi…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
"Özgür HANCIOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...