Ataol BEHRAMOÐLU
Çocuk Mermisi Diye Bir Mermi Yok Ki!
Halim Yazýcý dostumdur.
Hem insan, hem þair olarak.
Konuþurken sesini çok fazla yükselttiðine tanýk olmadým.
Sanki iç sesiyle konuþur gibidir.
Bir þey söylerken ayný zamanda da sanki bir baþka þey daha düþünmektedir.
Daha doðrusu, sanki hep düþündüðü bir baþka þey vardýr.
“Ýpek Tin”i okurken bu baþka þeyin þiir olduðu kanýsýna kesinlikle vardým.
Baþka da bir þey olamayacaðýna.
Bu çocuk bence þair doðmuþlardan.
Yoksa bu imge bolluðu nereden gelirdi?
Onu okurken “Dalgacý Mahmut”u anýmsadým.
Orhan Veli sanki Halim'i yazmýþ.
O, yýrtýlmýþ bulutlarý dikiyordu aklýmda yanlýþ kalmadýysa.
Bu, vita tenekesinden hayallerine sarmaþýk güllerini dikiyor.
Sanýrsýnýz kýsa pantolonundan henüz çýkmamýþ bir çocuk.
Elinde sapanýyla imge avlýyor.
Oltayý çocukluðuna atmýþ, oradan durmaksýzýn imgeler çekiyor.
Gülün ömrüne, balýðýn puluna kafayý takmýþ.
Bir de çocuklara.
“Ýpek Tin”in açýlýþ þiiri, “Savaþta Ölen Çocuklar” olaðanüstüdür.
“çocuk mermisi
diye bir mermi
yok ki”
Karþýmýzda böyle bir þair var.
Ve o çocuk babasýna sesleniyor:
“þiiri durdurma baba
burnum kanýyor
beni merak etme
kan durur”
Çocuklarýn öldürüldüðü bir dünyada þiirin iþlevi ne olmalýdýr?
Bunu bir þiirimde, þiir olarak sormuþtum.
Halim Yazýcý’nýn þiirleri için ayný soruyu tekrarlarsam þöyle yanýtlayacaðým:
Ýnceliði, saflýðý, iyiliði savunmak.
Halim Yazýcý bunu yapýyor.
Kendince, usul bir sesle.
Ama imgelerle dolup taþan.
Taþtan çiçek çýkararak.
Tam da martýnýn gökyüzünü öptüðü yerde.
Çocukluðunda iþittiði akasya seslerinden þiir damýtarak...
Ataol BEHRAMOÐLU
"Ataol BEHRAMOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...
Halim Yazýcý dostumdur.
Hem insan, hem þair olarak.
Konuþurken sesini çok fazla yükselttiðine tanýk olmadým.
Sanki iç sesiyle konuþur gibidir.
Bir þey söylerken ayný zamanda da sanki bir baþka þey daha düþünmektedir.
Daha doðrusu, sanki hep düþündüðü bir baþka þey vardýr.
“Ýpek Tin”i okurken bu baþka þeyin þiir olduðu kanýsýna kesinlikle vardým.
Baþka da bir þey olamayacaðýna.
Bu çocuk bence þair doðmuþlardan.
Yoksa bu imge bolluðu nereden gelirdi?
Onu okurken “Dalgacý Mahmut”u anýmsadým.
Orhan Veli sanki Halim'i yazmýþ.
O, yýrtýlmýþ bulutlarý dikiyordu aklýmda yanlýþ kalmadýysa.
Bu, vita tenekesinden hayallerine sarmaþýk güllerini dikiyor.
Sanýrsýnýz kýsa pantolonundan henüz çýkmamýþ bir çocuk.
Elinde sapanýyla imge avlýyor.
Oltayý çocukluðuna atmýþ, oradan durmaksýzýn imgeler çekiyor.
Gülün ömrüne, balýðýn puluna kafayý takmýþ.
Bir de çocuklara.
“Ýpek Tin”in açýlýþ þiiri, “Savaþta Ölen Çocuklar” olaðanüstüdür.
“çocuk mermisi
diye bir mermi
yok ki”
Karþýmýzda böyle bir þair var.
Ve o çocuk babasýna sesleniyor:
“þiiri durdurma baba
burnum kanýyor
beni merak etme
kan durur”
Çocuklarýn öldürüldüðü bir dünyada þiirin iþlevi ne olmalýdýr?
Bunu bir þiirimde, þiir olarak sormuþtum.
Halim Yazýcý’nýn þiirleri için ayný soruyu tekrarlarsam þöyle yanýtlayacaðým:
Ýnceliði, saflýðý, iyiliði savunmak.
Halim Yazýcý bunu yapýyor.
Kendince, usul bir sesle.
Ama imgelerle dolup taþan.
Taþtan çiçek çýkararak.
Tam da martýnýn gökyüzünü öptüðü yerde.
Çocukluðunda iþittiði akasya seslerinden þiir damýtarak...
Ataol BEHRAMOÐLU
"Ataol BEHRAMOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...