BENÝM DOSTLARIM / Binnaz GEVREK
Binnaz GEVREK

Binnaz GEVREK

BENÝM DOSTLARIM



Dün Turgay aðabeyim ve Nurdan ablamla sohbet ettik.

Turgay aðabeyim 'yeni yazýn ne zaman geliyor' diye sordu . Aslýnda baþta ne yazacaðýmý bilmiyordum, herkesin kendisine ait bir þeyleri yazdýðýný düþünürsem, ben de hayatýmda baþýma gelen en güzel þeyi anlatmak istiyorum.

Sadece benim olan, hayatýmý gerçek anlamýyla hayat kýlan ve hayatýmdaki hayallerin anlamý olan dostlarýmý...

Þu anda onlarý yazmak istiyorum, fakat kelimeler boðazýmda düðümleniyor. Onlarý her düþündüðümde gözümden akan bir damla yaþ ile onlarý hala çok sevdiðim ve onlarý unutmadýðým için çok mutluyum...

Þimdi, onlarýn varlýðýndan bile haberim yok.. Hayattalar mý deðiller mi? Bilmiyorum.

Biri hamileydi bebeði oldu mu? Olduysa kýz mý, oðlan mý?

Onlar altý ay önce gittiler. 29 Mayýs cuma günü, saat:10:00’da.

Yanýmdayken onlarý seviyor, öpüyor, kokluyor, oynuyor hatta birlikte uyuyordum.

Kim mi diyorsunuz bu arkadaþlar?

Karakýz’ým, Pufi'm ve Yaðmur’um. Üç tane dünya güzeli ineðim…

Þimdi yüzünüzde gülümsemeye dair bir tebessüm var. Ne kadar saçma diyorsunuzdur belki. Ýnanýn bana, onlar benim hayatýmda sahip olduðum en iyi arkadaþlarým.

Gitmiþ olsalar bile.



Onlar bana sevmeyi öðreten varlýklardý. Ayný insan gibiydiler, ben onlarla oynayýp, sýrtlarýný tarayýp, öpüp kokladýkça sanki sevdiðimi anlýyormuþ gibi onlar da beni itekleyip, zýplayýp sevgilerini göstermeye çalýþýyorlardý.

Biliyordum onlar da beni çok seviyorlardý. Çoðu zaman insanlar arasýndaki dostluklarý anlayamadýðýmýz þu dünyada, onlar benim en sadýk ve gerçek dostlarýmdý...

Onlarla vakit geçirmek, hayatýmdaki en mükemmel þeydi. Yediðim elmayý paylaþýyordum. Bayramlarda ilk onlarla bayramlaþýp, bayram þekeri veriyordum. Daha birçok þey yapýyorduk. Mesela, bazýlarýmýz camýn önünde, yataðýnda, köþeli koltuðunda, ben ise, ineðimin sýrtýna yaslanarak kitap okumaya bayýlýyordum.

Gerçi annem kýzýyordu; üstüm kýl oluyor diye ama ben onlarý öpüyordum, tokalarla süslüyordum. Ben onlarý yaþýyordum ve iyi ki de yaþamýþým diyorum.

Hani birini severseniz ya; en iyi anýnda, en kötü zamanýnda yanýnda olursunuz. Ben onlarý kendimden çok sevdim. Hatta bir gün; Karakýzý'mýn kýzý olan Pufi gece düþmüþtü, gürültüyü duyup koþarak yanýna gitmiþtim. Küçücük bir taþ parçasý yiyip yutmuþ, sonradan öðrendim. Yere düþmüþtü. Yüreðimin derinliklerini titreten, yardým isteyen aðlamaklý bakýþý ve sýrtýnýn soðukluðu iliklerime kadar iþleten bir çaresizliði vardý. Ýþte o an yaþamýþtým kaybetme korkusunu, ilk kez bir hayvan için hýçkýrarak aðlýyordum. Dua ettim Allah'a; benim ömrümün birazýný ona ver, ama onun ölmesine izin verme diye. Hemen veterineri çaðýrmýþtýk. Sabaha bir þeyi kalmadý, iðnelerini bile kendim yaptým. Bütün gece gözümü kýrpmadan onun yanýnda beklemiþ ve acýsýný paylaþtýðýmý hissettirmiþtim. Ben o gece, Pufi'min benim için iyileþtiðine inanýyorum.

Onlarý bu kadar çabuk kaybedeceðimi düþünmemiþtim. Ama, bu da gelecek için farklý düþünmeme ve gelecekle ilgili hayallerimin temelini oluþturmama neden oldu..

Çünkü ileride onlar benim en büyük ve tek hayalim...


Binnaz GEVREK




21 Kasým 2009 Cumartesi / 2599 okunma



"Binnaz GEVREK" bütün yazýlarý için týklayýn...