Güzin TÜMER
BÝRAZ ADRENALÝN
“Death Road” Ölüm Yolu ya da Yungas Yolu adý verilen yol, 1995 yýlýnda "Inter American Devolopment Bankasý" tarafýndan dünyanýn en tehlikeli yolu olarak ilan edilmiþ. Bu yol, 1930 yýlýnda Choco savaþý sýrasýnda Paraguaylý mahkumlar tarafýndan inþa edilmiþ. Death Road, kuzey Bolivya’nýn Amazon bölgesine açýlan birkaç rotadan biri. Bu yolun en tehlikeli kýsmý 64 kilometre.
Sýra benim deneyimime geldi. Buraya gelmeden önce böyle bir rota olduðunu biliyordum. Gitmeyi hiç düþünmemiþtim. Bana gereksiz bir macera gibi gözükmüþtü. La Paz'dan bu yola bisiklet turlarý düzenleniyor. Adý da “gravity asisted riding on a bcyle”. Bu adýn verilmesinin nedeni çoðunlukla yokuþ aþaðý gidiliyor olmasý. La Paz’da yükseklikle ilgili ufak tefek problemler yaþýyordum. Bir de böyle bir maceraya kalkýþmak sorun yaratabilirdi. Ancak birkaç gün sonra yavaþ yavaþ bu turla ilgilenmeye baþladým. Kaldýðým hostelde nerdeyse herkes bu tura katýlýyordu. Konuþtuðum birkaç kiþi zor olmadýðýný söyledi. Onlarýn çok genç olduðunu unutmamam gerekiyordu. Benim de çok genç olmadýðýmý.. Ayaklarýmýn altý karýncalanmaya baþlamýþtý. Bu noktada farklý seyahat acentelerine gidip hem fiyat almaya hem de benim için uygun olup olmadýðýný sorgulamaya baþladým. Konuþtuðum kiþilerin hepsi kolaylýkla yapabileceðimi söylediler. Evet artýk kararýmý vermiþtim. Gidecektim!
Ancak vücudumu yüksekliðe hazýrlamak için biraz daha zamana ihtiyacým vardý. Tüm gerekenler yapýldý. Güvenilir olduðunu düþündüðüm bir turizm þirketinden yerimi ayýrttým. Doðru þirketi seçmek çok önemli. Fiyatlar çok deðiþken. Fiyatlar arttýkça kalite de artýyor. Yer ayýrtmadan önce “kaç rehberin olduðunu”, ”bisikletlerin süspansiyon sistemini olup olmadýðýný” sormak çok önemli. Ben de bu bilgileri bu tura daha önce katýlan insanlardan öðrendim. Bu bilgiler doðrultusunda kendimce uygun þirketi seçtim. Merak edenlere bir günlük tur 50 US$. Elbette bir gün boyunca bisiklete binilmiyor. Bisikletli kýsmý yaklaþýk üç saat. La Paz’a gidiþ dönüþ, kahvaltý ve yemek molalarý derken tur bir günü kapsýyor.
Heyecanlý gün gelmiþti. Karmaþýk duygularla sabah erkenden hostelden ayrýldým.
Bir yandan heyecan duyuyor bir yandan korkuyordum. La Paz’a yaklaþýk bir buçuk saat mesafede baþlama noktasýna geldik. Grubumuz içinde benim yaþýmda insanlarýn olmasý beni bir ölçüde rahatlattý. Neye yarar ki! Öyle bir yerde her koyun kendi bacaðýndan asýlýr!
Giysiler, kasklar, eldivenler verildi. Sýra bisiklet seçimine gelmiþti. Kendime uygun bisikleti seçtim. Bizden önce gelen gruplarýn heyecanla yola çýkýþýný izliyordum.
Evet ve sonunda yoldaydým. Frenleri sýkýca tutarak yavaþ yavaþ yokuþ aþaðý kendimi býraktým. Ýlerledikçe kendimi güven içinde hissetmeye baþladým.
Diðer bisikletliler rüzgar hýzý ile yanýmdan geçiyordu. Bir yandan da fotoðraf çekiyorlardý. Gerginliðimi azaldýkça hýzým artýyordu. Ýlk mola yerine vardýðýmda kendimi kuþlar gibi hafif ve eline sevdiði oyuncaðý verilmiþ çocuklar gibi mutlu hissediyordum. Fakat bu yolun en kolay bölümüydü. Yol asfalt olduðu için sorun yoktu. Trafik vardý ama çok yoðun deðildi. Önüme bakmaktan manzarayý kaçýrýyordum. Ancak durduðumuz zaman bu nefes kesici manzarayý izleme fýrsatým oluyordu ama bu seferde gelecek parkurun nasýl olacaðýný düþünmekten kendimi alamýyordum. Grubun önünde ve arkasýnda rehberlerimiz vardý. Onlar bizi izlerken bir yandan da bizi fotoðraflamaya çalýþýyorlardý.
Sonunda yolun ilk bölümünü bitirmiþtik. Ýkinci bölüm en tehlikeli olan kýsmýydý. Buna ilaveten asfalt deðildi. Bu ikinci kýsým kýsa süre önce milli park olarak ilan edilmiþ. Trafiðin olmadýðý bir yoldu. Sadece bizi arkadan izleyen tur arabalarý vardý. Yorulduðumuz ya da korktuðumuz da arabaya binme þansýmýz vardý. Bu oldukça rahatlatýcýydý. Yolun tehlikeli kýsmýnda ilerlemeye baþladým. Yol gittikçe daralýyordu. Yolun bir tarafý dað diðer tarafý ise derin bir vadiye açýlýyordu. Vadinin derinliðinin 3800 metre olduðu söylendi. Burada çok sayýda insanýn öldüðü de belirtildi. Yolun tehlikesi arttýkça çekiciliði de artýyordu. Ýnanýlmaz bir güzellik. Çok deðiþik bir bitki örtüsü, benim için çok heyecanlý olan bu bisiklet üzerindeki yolculuðu unutulmaz kýldý.
Yavaþ yavaþ kazandýðým güvenimi kaybetmeye baþlamýþtým. Rehberimiz arabaya binmemi önerdi. Yol daraldýðý gibi daðdan gelen küçük þelaleler, yolun ýslanmasýna buna baðlý olarak kayganlaþmasýna neden oluyor. Bu noktada arabaya bindim yoksa risk alacaktým.
Bir süre araba da gittikten sonra yol geniþleyince tekrar bisiklete bindim. Turu keyifle bitirdim. Biraz yorucu biraz ürkütücü ama kesinlikle deðen bir turdu. Sonunda Corocio adlý kasabaya vardýk. Bu kasabanýn yüksekliði 2000 metreden az. Dört bin metrenin üzerindeki bir yükseklikten 2000 metrenin altýna gelmiþtik. Adeta bu yolculuk boyunca dört mevsimi yaþamýþtýk. Sonunda ödülümüz, Karadeniz duygusu yaþatan sýcak bir kasabaydý. Lezzetli bir yemekle turu tamamladýk. La Paz’a yeni açýlan baþka bir yoldan döndük. Uzaktan geçtiðimiz yola bakýnca gerçekten ürkütücüydü!
Haziran 2009
Güzin TÜMER
"Güzin TÜMER" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Death Road” Ölüm Yolu ya da Yungas Yolu adý verilen yol, 1995 yýlýnda "Inter American Devolopment Bankasý" tarafýndan dünyanýn en tehlikeli yolu olarak ilan edilmiþ. Bu yol, 1930 yýlýnda Choco savaþý sýrasýnda Paraguaylý mahkumlar tarafýndan inþa edilmiþ. Death Road, kuzey Bolivya’nýn Amazon bölgesine açýlan birkaç rotadan biri. Bu yolun en tehlikeli kýsmý 64 kilometre.
Sýra benim deneyimime geldi. Buraya gelmeden önce böyle bir rota olduðunu biliyordum. Gitmeyi hiç düþünmemiþtim. Bana gereksiz bir macera gibi gözükmüþtü. La Paz'dan bu yola bisiklet turlarý düzenleniyor. Adý da “gravity asisted riding on a bcyle”. Bu adýn verilmesinin nedeni çoðunlukla yokuþ aþaðý gidiliyor olmasý. La Paz’da yükseklikle ilgili ufak tefek problemler yaþýyordum. Bir de böyle bir maceraya kalkýþmak sorun yaratabilirdi. Ancak birkaç gün sonra yavaþ yavaþ bu turla ilgilenmeye baþladým. Kaldýðým hostelde nerdeyse herkes bu tura katýlýyordu. Konuþtuðum birkaç kiþi zor olmadýðýný söyledi. Onlarýn çok genç olduðunu unutmamam gerekiyordu. Benim de çok genç olmadýðýmý.. Ayaklarýmýn altý karýncalanmaya baþlamýþtý. Bu noktada farklý seyahat acentelerine gidip hem fiyat almaya hem de benim için uygun olup olmadýðýný sorgulamaya baþladým. Konuþtuðum kiþilerin hepsi kolaylýkla yapabileceðimi söylediler. Evet artýk kararýmý vermiþtim. Gidecektim!
Ancak vücudumu yüksekliðe hazýrlamak için biraz daha zamana ihtiyacým vardý. Tüm gerekenler yapýldý. Güvenilir olduðunu düþündüðüm bir turizm þirketinden yerimi ayýrttým. Doðru þirketi seçmek çok önemli. Fiyatlar çok deðiþken. Fiyatlar arttýkça kalite de artýyor. Yer ayýrtmadan önce “kaç rehberin olduðunu”, ”bisikletlerin süspansiyon sistemini olup olmadýðýný” sormak çok önemli. Ben de bu bilgileri bu tura daha önce katýlan insanlardan öðrendim. Bu bilgiler doðrultusunda kendimce uygun þirketi seçtim. Merak edenlere bir günlük tur 50 US$. Elbette bir gün boyunca bisiklete binilmiyor. Bisikletli kýsmý yaklaþýk üç saat. La Paz’a gidiþ dönüþ, kahvaltý ve yemek molalarý derken tur bir günü kapsýyor.
Heyecanlý gün gelmiþti. Karmaþýk duygularla sabah erkenden hostelden ayrýldým.
Bir yandan heyecan duyuyor bir yandan korkuyordum. La Paz’a yaklaþýk bir buçuk saat mesafede baþlama noktasýna geldik. Grubumuz içinde benim yaþýmda insanlarýn olmasý beni bir ölçüde rahatlattý. Neye yarar ki! Öyle bir yerde her koyun kendi bacaðýndan asýlýr!
Giysiler, kasklar, eldivenler verildi. Sýra bisiklet seçimine gelmiþti. Kendime uygun bisikleti seçtim. Bizden önce gelen gruplarýn heyecanla yola çýkýþýný izliyordum.
Evet ve sonunda yoldaydým. Frenleri sýkýca tutarak yavaþ yavaþ yokuþ aþaðý kendimi býraktým. Ýlerledikçe kendimi güven içinde hissetmeye baþladým.
Diðer bisikletliler rüzgar hýzý ile yanýmdan geçiyordu. Bir yandan da fotoðraf çekiyorlardý. Gerginliðimi azaldýkça hýzým artýyordu. Ýlk mola yerine vardýðýmda kendimi kuþlar gibi hafif ve eline sevdiði oyuncaðý verilmiþ çocuklar gibi mutlu hissediyordum. Fakat bu yolun en kolay bölümüydü. Yol asfalt olduðu için sorun yoktu. Trafik vardý ama çok yoðun deðildi. Önüme bakmaktan manzarayý kaçýrýyordum. Ancak durduðumuz zaman bu nefes kesici manzarayý izleme fýrsatým oluyordu ama bu seferde gelecek parkurun nasýl olacaðýný düþünmekten kendimi alamýyordum. Grubun önünde ve arkasýnda rehberlerimiz vardý. Onlar bizi izlerken bir yandan da bizi fotoðraflamaya çalýþýyorlardý.
Sonunda yolun ilk bölümünü bitirmiþtik. Ýkinci bölüm en tehlikeli olan kýsmýydý. Buna ilaveten asfalt deðildi. Bu ikinci kýsým kýsa süre önce milli park olarak ilan edilmiþ. Trafiðin olmadýðý bir yoldu. Sadece bizi arkadan izleyen tur arabalarý vardý. Yorulduðumuz ya da korktuðumuz da arabaya binme þansýmýz vardý. Bu oldukça rahatlatýcýydý. Yolun tehlikeli kýsmýnda ilerlemeye baþladým. Yol gittikçe daralýyordu. Yolun bir tarafý dað diðer tarafý ise derin bir vadiye açýlýyordu. Vadinin derinliðinin 3800 metre olduðu söylendi. Burada çok sayýda insanýn öldüðü de belirtildi. Yolun tehlikesi arttýkça çekiciliði de artýyordu. Ýnanýlmaz bir güzellik. Çok deðiþik bir bitki örtüsü, benim için çok heyecanlý olan bu bisiklet üzerindeki yolculuðu unutulmaz kýldý.
Yavaþ yavaþ kazandýðým güvenimi kaybetmeye baþlamýþtým. Rehberimiz arabaya binmemi önerdi. Yol daraldýðý gibi daðdan gelen küçük þelaleler, yolun ýslanmasýna buna baðlý olarak kayganlaþmasýna neden oluyor. Bu noktada arabaya bindim yoksa risk alacaktým.
Bir süre araba da gittikten sonra yol geniþleyince tekrar bisiklete bindim. Turu keyifle bitirdim. Biraz yorucu biraz ürkütücü ama kesinlikle deðen bir turdu. Sonunda Corocio adlý kasabaya vardýk. Bu kasabanýn yüksekliði 2000 metreden az. Dört bin metrenin üzerindeki bir yükseklikten 2000 metrenin altýna gelmiþtik. Adeta bu yolculuk boyunca dört mevsimi yaþamýþtýk. Sonunda ödülümüz, Karadeniz duygusu yaþatan sýcak bir kasabaydý. Lezzetli bir yemekle turu tamamladýk. La Paz’a yeni açýlan baþka bir yoldan döndük. Uzaktan geçtiðimiz yola bakýnca gerçekten ürkütücüydü!
Haziran 2009
Güzin TÜMER
"Güzin TÜMER" bütün yazýlarý için týklayýn...