Elif Y. ÖZEL
SON MODEL FERRARÝ’YDÝK BAL KABAÐI OLUVERDÝK
“Ölümünüz hükme baðlandý, dünyaya gidebilirsiniz artýk” dediler ve bizi yolcu ettiler.
Arkamýzdan el mi ettiler yoksa endamýmýzý mý seyrettiler bilmiyorum ama bizi dünyaya ölmek üzere gönderdiler.
Ýtiraz etmedik, geldik…
Sað olsunlar, dünyaya “hoþ geldin” merasimiyle buyur edildik.
Zaman nasýl geçmiþ, balo ne ara bitmiþ, hiçbirini fark edemeyecek kadar da keyifli vakit geçirdik.
Öyle ki, saat tam on ikiyi vurduðu anda gözümüze inen perdeyle ancak kendimize gelebildik.
Sonrasý mý?
Prensesken bir anda külkedisi muamelesi görmeler,
Son model Ferrari’yken, bir anda bal kabaðýna dönüþüvermeler,
Yansak mý yakýlsak mý arasýnda kalývermeler.
Daha neler yaþadýk neler…
Peki, bütün bu yaþananlardan sonra fabrika ayarlarýmýza dönebildik mi?
Deneseydik bekli.
Denemedik de, dönemedik de…
Çünkü tembeldik.
Bekleme yapmadan yol almak þart olsa da, biz haddinden fazla mola istedik.
Geçire geçire geçen zamaný bile, “ne de çabuk geçiyor zaman, hiç oralý olmayalým aman” dizeleriyle geçiþtirdik.
Çünkü kolayý seçtik.
“Ölüm yakýn, dua etmeyi unutma sakýn” diyecek kadar da yüzsüzleþtik.
Biz bunca kýrgýnlýðý ne ara yeþerttik?
Biz bu kadar kötü olabilmeyi nasýl becerdik?
Kendimizi aklayabilmek için baþkasýný karalayarak,
Emre itaat etmekle, kurallara riayet etmek arasýndaki farklarý yok sayarak,
Dünümüzü yok sayanlarý, bugünümüze çaðýrarak,
Kýsýk ateþte piþirilmiþ bir beyinle yaþamayý marifet sayarak,
Fazlasýyla eksik olup da, ziyadesiyle mutlu olmayý baþararak,
Henüz aþký heceleyemezken, aþký hecelerine ayýrmaya çalýþarak,
Geceye uyarlanmýþ aþklarýmýzý, aþka uyarlanmýþ gecelerimizde aðýrlayarak,
“Sýrf verem olsunlar diye bazý kelimeleri þiir olmaya zorlayarak,
Emeðin ekmeðe dönüþeceði yerde, hamuru yok sayarak,
Kimin eli kimin cebinde aþlarla egomuzu doyurarak,
Adýmýzý yok sayanlarý, batta bizi nereye koyduðunu unutanlarý baþ tacý yaparak,
En acýsý da sevgiyi ve merhameti uzaðýmýzda tutarak,
Yani insan olduðumuzu ölüme ramak kala hatýrlayarak…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Ölümünüz hükme baðlandý, dünyaya gidebilirsiniz artýk” dediler ve bizi yolcu ettiler.
Arkamýzdan el mi ettiler yoksa endamýmýzý mý seyrettiler bilmiyorum ama bizi dünyaya ölmek üzere gönderdiler.
Ýtiraz etmedik, geldik…
Sað olsunlar, dünyaya “hoþ geldin” merasimiyle buyur edildik.
Zaman nasýl geçmiþ, balo ne ara bitmiþ, hiçbirini fark edemeyecek kadar da keyifli vakit geçirdik.
Öyle ki, saat tam on ikiyi vurduðu anda gözümüze inen perdeyle ancak kendimize gelebildik.
Sonrasý mý?
Prensesken bir anda külkedisi muamelesi görmeler,
Son model Ferrari’yken, bir anda bal kabaðýna dönüþüvermeler,
Yansak mý yakýlsak mý arasýnda kalývermeler.
Daha neler yaþadýk neler…
Peki, bütün bu yaþananlardan sonra fabrika ayarlarýmýza dönebildik mi?
Deneseydik bekli.
Denemedik de, dönemedik de…
Çünkü tembeldik.
Bekleme yapmadan yol almak þart olsa da, biz haddinden fazla mola istedik.
Geçire geçire geçen zamaný bile, “ne de çabuk geçiyor zaman, hiç oralý olmayalým aman” dizeleriyle geçiþtirdik.
Çünkü kolayý seçtik.
“Ölüm yakýn, dua etmeyi unutma sakýn” diyecek kadar da yüzsüzleþtik.
Biz bunca kýrgýnlýðý ne ara yeþerttik?
Biz bu kadar kötü olabilmeyi nasýl becerdik?
Kendimizi aklayabilmek için baþkasýný karalayarak,
Emre itaat etmekle, kurallara riayet etmek arasýndaki farklarý yok sayarak,
Dünümüzü yok sayanlarý, bugünümüze çaðýrarak,
Kýsýk ateþte piþirilmiþ bir beyinle yaþamayý marifet sayarak,
Fazlasýyla eksik olup da, ziyadesiyle mutlu olmayý baþararak,
Henüz aþký heceleyemezken, aþký hecelerine ayýrmaya çalýþarak,
Geceye uyarlanmýþ aþklarýmýzý, aþka uyarlanmýþ gecelerimizde aðýrlayarak,
“Sýrf verem olsunlar diye bazý kelimeleri þiir olmaya zorlayarak,
Emeðin ekmeðe dönüþeceði yerde, hamuru yok sayarak,
Kimin eli kimin cebinde aþlarla egomuzu doyurarak,
Adýmýzý yok sayanlarý, batta bizi nereye koyduðunu unutanlarý baþ tacý yaparak,
En acýsý da sevgiyi ve merhameti uzaðýmýzda tutarak,
Yani insan olduðumuzu ölüme ramak kala hatýrlayarak…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...