Elif Y. ÖZEL
BU ARALAR
“Ne sözde mana, ne manada söz kaldý” demiþ ya Þems.
Sanki bu sözü, tastamam beni, yani “Þimdiki zamandaki Ben’i” anlatabilmek için söylemiþ.
“Asla” ile baþlayan ve “belki” ile biten cümleler kadar dirayetsiz bir hayatta, yüreðine sürekli kýrmýzý kart yiyen ben ve benim gibileri anlatabilmek için yani…
Çünkü ben;
Yüreðimi zamana yenik düþmeyen ellerimin hatýrýna taþýyormuþ gibiyim bu aralar.
Hayat ne dikerse diksin, üzerime sadece onlarý giyiyormuþ gibiyim.
Þivesi bozuk kelimelerle ruhumu yamamaya çalýþanlardan ve de ruhuma dans etmeyi yasaklayanlardan, yüreðime þarký söylemeyi öðretmelerini rica ediyormuþ gibiyim.
Birilerinin sýrtýný sývazlayacak cümleler kurmadýðým için, azalan yanýmý çoðaltmaktan da men edilmiþ gibiyim yani…
Hayallerimin paçasýna basacak olsam da, bedene büyük sevdalarý yaþýyor olmaktan bir türlü kendimi alýkoyamýyor gibiyim bu aralar.
Kurallý cümleler eþliðinde tükenen bir zamanda, devrik cümlelerle oyalanýyormuþ gibiyim.
Üzerimden düþen sevdalarý, “büyüyünce giyerim” diye bir kenarda tutuyormuþ gibiyim.
Hayata tutulan defterler gibi, bir taraftan silikleþiyor bir taraftan da yýpratýlýyormuþ gibiyim yani.
Bana ait kelimelerle sana dair cümleler kurmaktan yargýlanmýþým da, aþka müebbet yemiþ gibiyim bu aralar.
Dörtnala tükenmemek için, kötünün iyi tarafýndan nasiplenmeyi seçmiþ gibiyim.
Hiçe varan manalarý, her þey gibi görünen satýrlarda arýyormuþ gibiyim.
Yüreðimin iç açýlarýný toplayamadýðým için, hayatýmý yazana deðil, hayatýma yazana teþekkür edecek kadar þuursuzmuþ gibiyim.
Ýhtimallerim dâhilinde sevmem gerekirken, kendime masmavi bir aþk dileyecek kadar da haddimi aþmýþ gibiyim yani.
Mutlu olurlar mý olmazlar mý diye düþünmeden, “nikâhta keramet vardýr” diyerek, tepetaklak olmuþ hayallerimle, alaþaðý edilmiþ umutlarýmý baþ göz etmeye yeltenmiþ gibiyim bu aralar.
Ýkinci el sevdalarýn, elden düþme satýrlarla anlatýldýðý hikâyelerde baþrol oynuyormuþ gibiyim.
Kelimeleri harf harf aðlatýldýðý için çalakalem yazýlmaya mecbur býrakýlmýþ mektuplar gibiyim yani.
Kimi gün Neþet Baba’nýn türküleri gibi yüreðimi ýslatan,
Kimi gün de, Orhan Veli’nin nasýr acýsý gibi canýmý acýtan bu hayatta;
Sesimi unutabilmek için susuyormuþ
Varlýðýmý reddedecek kadar da seviyormuþ gibiyim bu aralar…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Ne sözde mana, ne manada söz kaldý” demiþ ya Þems.
Sanki bu sözü, tastamam beni, yani “Þimdiki zamandaki Ben’i” anlatabilmek için söylemiþ.
“Asla” ile baþlayan ve “belki” ile biten cümleler kadar dirayetsiz bir hayatta, yüreðine sürekli kýrmýzý kart yiyen ben ve benim gibileri anlatabilmek için yani…
Çünkü ben;
Yüreðimi zamana yenik düþmeyen ellerimin hatýrýna taþýyormuþ gibiyim bu aralar.
Hayat ne dikerse diksin, üzerime sadece onlarý giyiyormuþ gibiyim.
Þivesi bozuk kelimelerle ruhumu yamamaya çalýþanlardan ve de ruhuma dans etmeyi yasaklayanlardan, yüreðime þarký söylemeyi öðretmelerini rica ediyormuþ gibiyim.
Birilerinin sýrtýný sývazlayacak cümleler kurmadýðým için, azalan yanýmý çoðaltmaktan da men edilmiþ gibiyim yani…
Hayallerimin paçasýna basacak olsam da, bedene büyük sevdalarý yaþýyor olmaktan bir türlü kendimi alýkoyamýyor gibiyim bu aralar.
Kurallý cümleler eþliðinde tükenen bir zamanda, devrik cümlelerle oyalanýyormuþ gibiyim.
Üzerimden düþen sevdalarý, “büyüyünce giyerim” diye bir kenarda tutuyormuþ gibiyim.
Hayata tutulan defterler gibi, bir taraftan silikleþiyor bir taraftan da yýpratýlýyormuþ gibiyim yani.
Bana ait kelimelerle sana dair cümleler kurmaktan yargýlanmýþým da, aþka müebbet yemiþ gibiyim bu aralar.
Dörtnala tükenmemek için, kötünün iyi tarafýndan nasiplenmeyi seçmiþ gibiyim.
Hiçe varan manalarý, her þey gibi görünen satýrlarda arýyormuþ gibiyim.
Yüreðimin iç açýlarýný toplayamadýðým için, hayatýmý yazana deðil, hayatýma yazana teþekkür edecek kadar þuursuzmuþ gibiyim.
Ýhtimallerim dâhilinde sevmem gerekirken, kendime masmavi bir aþk dileyecek kadar da haddimi aþmýþ gibiyim yani.
Mutlu olurlar mý olmazlar mý diye düþünmeden, “nikâhta keramet vardýr” diyerek, tepetaklak olmuþ hayallerimle, alaþaðý edilmiþ umutlarýmý baþ göz etmeye yeltenmiþ gibiyim bu aralar.
Ýkinci el sevdalarýn, elden düþme satýrlarla anlatýldýðý hikâyelerde baþrol oynuyormuþ gibiyim.
Kelimeleri harf harf aðlatýldýðý için çalakalem yazýlmaya mecbur býrakýlmýþ mektuplar gibiyim yani.
Kimi gün Neþet Baba’nýn türküleri gibi yüreðimi ýslatan,
Kimi gün de, Orhan Veli’nin nasýr acýsý gibi canýmý acýtan bu hayatta;
Sesimi unutabilmek için susuyormuþ
Varlýðýmý reddedecek kadar da seviyormuþ gibiyim bu aralar…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...