Elif Y. ÖZEL
SEN GÝBÝ
Yüzümde ederimi deðil kederimi taþýdým hep.
Bu yüzden;
Ne halýnýn altýna süpürdüðüm hayal kýrýklýklarým oldu, ne de birine batsýn diye beklettiðim can kýrýklarým.
Bir yanýmý kaybetme pahasýna da olsa, yanlýþ olaný bile yanlýþ sevmedim hiç.
Ne kapý dýþarý edilesi hayaller kurdum ne de dile kolay cümleler.
Aþkýn metodolojisi yoktur diyerek, bildiðim gibi sevdim hep, yani pürü pak ve de tertemiz…
Hayat bana selam vermeyecek olsa da,
Ne yüreðimle ninni söylemekten vazgeçtim ne de ruhumla dans etmekten.
Samimiyetsizliðin diz boyu olduðu bu dünyada bile, olacaksa da, bari en samimi kusurum sevmek nedenli olsun istedim.
Ýmkanlarým dahilinde hayal kuramasam da, hatta bunun bedelini suni sancýlar eþliðinde yazýlmýþ þiirlerimle ödemiþ olsam da, ne þiirlere küstüm ne de þarkýlara.
Öznesi sen olan cümleler kuramasam bile, en azýndan ezber bozduran cümleler kurdum.
Ýnanmasý güç olsa da,
Sýrf ayaða kalkabilmenin þükredilesi huzurunu yaþayabilmek adýna, bilerek ve de isteyerek defalarca dibe vurdum.
Sonra seni buldum.
Belki ruhumun sonuna býrakýlmýþ ünlemleri kaldýrasýn diye, seni alýp hayatýmýn en anlamlý yerine koydum.
Hem de, eceline susamýþ bunca þarký ve de el yordamýyla yaþanan bunca sevdaya raðmen.
Çünkü bunca kokuþmuþluðun arasýnda, bana bir tek sen bahar gibi koktun.
Ben ise;
Seni kendinden kaçýranýn ne olduðunu bilemeden, daima kendimi, seni ve senli seher vakitlerini beklerken buldum.
Önce sende kendimi kaybedip,
Sonra tekrar tekrar sende kendimi buldum.
Çünkü;
Hayatýnýn telif hakkýný vakitli ödemiþ olsan da, ne kalanlardan saydýn kendini, ne de gidenlerden. Týpký ben gibi.
Karanlýk kapýlara vurduðun o asma kilidin anahtarýný güneþten saklasan da,
Hatta aydýnlanan yüzünden dökülen can kýrýklarýný geçmiþe emanet etsen de,
Ne geçmiþin hüzün tadýndaki kokusunu unutmayý becerebildin ne de ayný seher vakitlerini bir baþka sevdayla karþýlayabilmeyi. Týpký ben gibi.
Kýr çiçekleri seni selamlarlar bile, yüzünü bir tek güneþe döndün.
Belki de bu yüzden;
Ne çöpe atýlan mektuplar gibi adressiz kaldýðýmý fark edebildim, ne de cami avlusuna býrakýlmýþ yaralar gibi sahipsiz olduðumu.. Týpký sen gibi.
Ruhumla dertleþemesem de, hatta elimi yýllarca uzatamasam da kendime
Ne sevdalarýmý sol yanýmda taþýmayý becerebildim, ne de geçmiþin hüzün tadýndaki kokusunu unutabilmeyi. Týpký sen gibi.
Velhasýl, görmek istemesen de beni,
Seni selamlayan o kýr çiçekleri de bendim
Yüzünden dökülen cam kýrýklarýyla yaralanan da.
Her þeyini sen de kaybeden de bendim,
Güneþten sakladýðýn o anahtarýn bedelini ödeyen de…
Týpký sen gibi
Týpký ben gibi…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Yüzümde ederimi deðil kederimi taþýdým hep.
Bu yüzden;
Ne halýnýn altýna süpürdüðüm hayal kýrýklýklarým oldu, ne de birine batsýn diye beklettiðim can kýrýklarým.
Bir yanýmý kaybetme pahasýna da olsa, yanlýþ olaný bile yanlýþ sevmedim hiç.
Ne kapý dýþarý edilesi hayaller kurdum ne de dile kolay cümleler.
Aþkýn metodolojisi yoktur diyerek, bildiðim gibi sevdim hep, yani pürü pak ve de tertemiz…
Hayat bana selam vermeyecek olsa da,
Ne yüreðimle ninni söylemekten vazgeçtim ne de ruhumla dans etmekten.
Samimiyetsizliðin diz boyu olduðu bu dünyada bile, olacaksa da, bari en samimi kusurum sevmek nedenli olsun istedim.
Ýmkanlarým dahilinde hayal kuramasam da, hatta bunun bedelini suni sancýlar eþliðinde yazýlmýþ þiirlerimle ödemiþ olsam da, ne þiirlere küstüm ne de þarkýlara.
Öznesi sen olan cümleler kuramasam bile, en azýndan ezber bozduran cümleler kurdum.
Ýnanmasý güç olsa da,
Sýrf ayaða kalkabilmenin þükredilesi huzurunu yaþayabilmek adýna, bilerek ve de isteyerek defalarca dibe vurdum.
Sonra seni buldum.
Belki ruhumun sonuna býrakýlmýþ ünlemleri kaldýrasýn diye, seni alýp hayatýmýn en anlamlý yerine koydum.
Hem de, eceline susamýþ bunca þarký ve de el yordamýyla yaþanan bunca sevdaya raðmen.
Çünkü bunca kokuþmuþluðun arasýnda, bana bir tek sen bahar gibi koktun.
Ben ise;
Seni kendinden kaçýranýn ne olduðunu bilemeden, daima kendimi, seni ve senli seher vakitlerini beklerken buldum.
Önce sende kendimi kaybedip,
Sonra tekrar tekrar sende kendimi buldum.
Çünkü;
Hayatýnýn telif hakkýný vakitli ödemiþ olsan da, ne kalanlardan saydýn kendini, ne de gidenlerden. Týpký ben gibi.
Karanlýk kapýlara vurduðun o asma kilidin anahtarýný güneþten saklasan da,
Hatta aydýnlanan yüzünden dökülen can kýrýklarýný geçmiþe emanet etsen de,
Ne geçmiþin hüzün tadýndaki kokusunu unutmayý becerebildin ne de ayný seher vakitlerini bir baþka sevdayla karþýlayabilmeyi. Týpký ben gibi.
Kýr çiçekleri seni selamlarlar bile, yüzünü bir tek güneþe döndün.
Belki de bu yüzden;
Ne çöpe atýlan mektuplar gibi adressiz kaldýðýmý fark edebildim, ne de cami avlusuna býrakýlmýþ yaralar gibi sahipsiz olduðumu.. Týpký sen gibi.
Ruhumla dertleþemesem de, hatta elimi yýllarca uzatamasam da kendime
Ne sevdalarýmý sol yanýmda taþýmayý becerebildim, ne de geçmiþin hüzün tadýndaki kokusunu unutabilmeyi. Týpký sen gibi.
Velhasýl, görmek istemesen de beni,
Seni selamlayan o kýr çiçekleri de bendim
Yüzünden dökülen cam kýrýklarýyla yaralanan da.
Her þeyini sen de kaybeden de bendim,
Güneþten sakladýðýn o anahtarýn bedelini ödeyen de…
Týpký sen gibi
Týpký ben gibi…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...