Elif Y. ÖZEL
ÖMRÜMÜZÜN GÜNCELLENEMEYEN ADRESÝYDÝ “ÖLÜM”
Artýk hepimiz acýya dönen mýsralardan ibarettik.
Ve de her yanýmýz ölüme adanmýþ þiirler gibi hüzün kokmaktaydý.
Hayatý daima ayný taraftan selamlamak istesek bile, birileri geliyor ve kapýmýzýn eþiðine ölümle sýnanmýþ mektuplar býrakýyordu sanki.
Bütün bunlar yetmezmiþ gibi üstüne bir de, yeni günü normalliðini yitirmiþ bir ruh haliyle karþýlamamýz isteniyordu.
Yani hep birlikte;
Bir taraftan çoktan seçmeli sýnanmýþlýklarýmýzý yaþýyor, diðer taraftan da yüreðimize ayaz vurmasýn diye kibrit çöpleriyle ýsýnmaya çabalýyorduk.
Yüreðimizin kaldýrabileceði þiddette sevelim desek de, ansýzýn yüreðimizin kaldýramayacaðý þiddette ölüveriyorduk.
Gece bile dertlere kepenklerini kapatmýþken, biz hala kapýmýzýn eþiðine býrakýlmýþ ölümleri aðýrlamaya devam ediyorduk.
Kýsacasý hepimiz, koskoca sahnelerin bir daha açýlmamak üzere kapatýlmýþ, karaya çalan, kirli ve de aðýr perdeleri gibiydik adeta.
Bugün gözlerimiz nefreti bile en samimi haliyle taþýyabiliyorsa;
Emin olun bunun nedeni, yüreðimizin un ufak ediliþindendir,
Baþaða su taþýyan bunca fidanýn vakitsizce uðurlanýþýndandýr,
Yüreðimizin meltem rüzgarlarýný bile karþýlayamayacak kadar güçsüzleþmesindendir,
Sessiz ve sedasýz gitmelerin öyle ya da böyle bize düþmesindendir,
Sýrf bazý renklere itaat etmiyoruz diye, yunmuþ yýkanmýþ da olsa, hayal kurmamýzýn bile yasaklanmasýndandýr,
Ritmini yitirmiþ de olsa zaman, ölümün hatýrýnýn daima bize sordurulmasýndandýr,
Yarým kalan cümlelerimizi tamamlamak yalancý pehlivanlara düþerken, acýlardan geriye kalanlarý toplamanýn da yalnýzca bize düþmesindendir,
Dokunmaya kýyamadýklarýmýzý resimlere emanet ettiðimizden beri, o resimlere hiçbir çerçeveyi yakýþtýramýyor oluþumuz bile bundandýr….
Sözüm ona çocuk olsak bile, her gün yeni baþtan ölüyor oluþumuz da bundandýr,
Þarap tadýndaki sevdalardan nasiplenemeyiþimiz de…
Hatta;
Nasýr acýsýna çalan bir ayda ölüme uðurlanýþýmýz bile bundandýr…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Artýk hepimiz acýya dönen mýsralardan ibarettik.
Ve de her yanýmýz ölüme adanmýþ þiirler gibi hüzün kokmaktaydý.
Hayatý daima ayný taraftan selamlamak istesek bile, birileri geliyor ve kapýmýzýn eþiðine ölümle sýnanmýþ mektuplar býrakýyordu sanki.
Bütün bunlar yetmezmiþ gibi üstüne bir de, yeni günü normalliðini yitirmiþ bir ruh haliyle karþýlamamýz isteniyordu.
Yani hep birlikte;
Bir taraftan çoktan seçmeli sýnanmýþlýklarýmýzý yaþýyor, diðer taraftan da yüreðimize ayaz vurmasýn diye kibrit çöpleriyle ýsýnmaya çabalýyorduk.
Yüreðimizin kaldýrabileceði þiddette sevelim desek de, ansýzýn yüreðimizin kaldýramayacaðý þiddette ölüveriyorduk.
Gece bile dertlere kepenklerini kapatmýþken, biz hala kapýmýzýn eþiðine býrakýlmýþ ölümleri aðýrlamaya devam ediyorduk.
Kýsacasý hepimiz, koskoca sahnelerin bir daha açýlmamak üzere kapatýlmýþ, karaya çalan, kirli ve de aðýr perdeleri gibiydik adeta.
Bugün gözlerimiz nefreti bile en samimi haliyle taþýyabiliyorsa;
Emin olun bunun nedeni, yüreðimizin un ufak ediliþindendir,
Baþaða su taþýyan bunca fidanýn vakitsizce uðurlanýþýndandýr,
Yüreðimizin meltem rüzgarlarýný bile karþýlayamayacak kadar güçsüzleþmesindendir,
Sessiz ve sedasýz gitmelerin öyle ya da böyle bize düþmesindendir,
Sýrf bazý renklere itaat etmiyoruz diye, yunmuþ yýkanmýþ da olsa, hayal kurmamýzýn bile yasaklanmasýndandýr,
Ritmini yitirmiþ de olsa zaman, ölümün hatýrýnýn daima bize sordurulmasýndandýr,
Yarým kalan cümlelerimizi tamamlamak yalancý pehlivanlara düþerken, acýlardan geriye kalanlarý toplamanýn da yalnýzca bize düþmesindendir,
Dokunmaya kýyamadýklarýmýzý resimlere emanet ettiðimizden beri, o resimlere hiçbir çerçeveyi yakýþtýramýyor oluþumuz bile bundandýr….
Sözüm ona çocuk olsak bile, her gün yeni baþtan ölüyor oluþumuz da bundandýr,
Þarap tadýndaki sevdalardan nasiplenemeyiþimiz de…
Hatta;
Nasýr acýsýna çalan bir ayda ölüme uðurlanýþýmýz bile bundandýr…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...