Arzu DÝNÇER
284
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Fiziksel olarak bir bütün soluyoruz havayý. Hava ölüm kokuyor. Hava umudu kara bir patlamanýn dumaný ile içine çekmiþ, sömürmüþ.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Þehirlerden birinde babasýnýn ciðerlerine çektiði kokusu gözlerimize mýhlanmýþ bir kare, bakýp bakýp aðlýyoruz… Bir baba evladýný bu kadar mý güzel sever diye.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Ýki sevgili ey adalet haným bekle senin bilginin ýþýðý ve terazinin tartanlarý ile yeryüzünü aþkýn yüzüne çevireceðiz diyor, parçalanýyor yüreklerimiz gençlerin gözlerindeki ýþýktan.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Gencecik bir fidan kendinden bilmiþ bir aðacýn fidanýný yarýnlara “Senin gibi kök salacaðým” der gibi gururla bakýyor objektife, biz gencin anasý oluyoruz o an yanýyor bedenimiz.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Þükretmek aðýr geliyor bugün. Kim bilir orta yaþa ulaþmýþ olmak zaferini bile fazla görür gibi utanýyoruz gencecik onlu yaþlarda, yirmili yaþlarda insanlarýn ölümünden.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Bu satýrlarý yazabiliyor olmak bile aðýrlaþtýrýlmýþ bir mahpus gibi þimdi bize. Yükümüz her geçen gün artýyor. Korkuyoruz, korkuyor olmaktan korkmuyoruz. Zira daha kendi týrnaðýmýzýn altýndaki ete dokunmamýþlar. Ama dokunmuþ gibi acýyor canýmýz.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Alýþmak belki bir þarkýya, bir yemeye, bir beldeye… Ölüme alýþýlmaz ki! Ýnsan ölmekten korkmaz ama canýndan ötelerinin canýna kastedilecek olma ihtimalini kâbusu bilir ve korkar.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Koca bir çocuk oyununda daðýtýlmýþ rollerin yanlýþ oynanýyor olmasý sonucunda yarým býrakýlmýþ hikâyelerin küslüðü sardý bizi. Cezalý olmasý gereken onlar, oyunun içinde oynayanlar deðil!
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. 13.03./284; kaç kiþi deðil kimlerin? Niçin? Neden böyle yaptýðýnýn sorularý dolaþýyor hava da. Hayatýn grizu patlamasý olmuþ da ülkece zehirlenmiþiz gibi. Soluyamýyoruz, kaybedilen insanlýk sayýsý, kaybedilen… Ýnsanlýk… Ýn!
15/3/2015
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Fiziksel olarak bir bütün soluyoruz havayý. Hava ölüm kokuyor. Hava umudu kara bir patlamanýn dumaný ile içine çekmiþ, sömürmüþ.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Þehirlerden birinde babasýnýn ciðerlerine çektiði kokusu gözlerimize mýhlanmýþ bir kare, bakýp bakýp aðlýyoruz… Bir baba evladýný bu kadar mý güzel sever diye.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Ýki sevgili ey adalet haným bekle senin bilginin ýþýðý ve terazinin tartanlarý ile yeryüzünü aþkýn yüzüne çevireceðiz diyor, parçalanýyor yüreklerimiz gençlerin gözlerindeki ýþýktan.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Gencecik bir fidan kendinden bilmiþ bir aðacýn fidanýný yarýnlara “Senin gibi kök salacaðým” der gibi gururla bakýyor objektife, biz gencin anasý oluyoruz o an yanýyor bedenimiz.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Þükretmek aðýr geliyor bugün. Kim bilir orta yaþa ulaþmýþ olmak zaferini bile fazla görür gibi utanýyoruz gencecik onlu yaþlarda, yirmili yaþlarda insanlarýn ölümünden.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Bu satýrlarý yazabiliyor olmak bile aðýrlaþtýrýlmýþ bir mahpus gibi þimdi bize. Yükümüz her geçen gün artýyor. Korkuyoruz, korkuyor olmaktan korkmuyoruz. Zira daha kendi týrnaðýmýzýn altýndaki ete dokunmamýþlar. Ama dokunmuþ gibi acýyor canýmýz.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Alýþmak belki bir þarkýya, bir yemeye, bir beldeye… Ölüme alýþýlmaz ki! Ýnsan ölmekten korkmaz ama canýndan ötelerinin canýna kastedilecek olma ihtimalini kâbusu bilir ve korkar.
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. Koca bir çocuk oyununda daðýtýlmýþ rollerin yanlýþ oynanýyor olmasý sonucunda yarým býrakýlmýþ hikâyelerin küslüðü sardý bizi. Cezalý olmasý gereken onlar, oyunun içinde oynayanlar deðil!
Henüz ölmedik. Bugün de ölmedik. 13.03./284; kaç kiþi deðil kimlerin? Niçin? Neden böyle yaptýðýnýn sorularý dolaþýyor hava da. Hayatýn grizu patlamasý olmuþ da ülkece zehirlenmiþiz gibi. Soluyamýyoruz, kaybedilen insanlýk sayýsý, kaybedilen… Ýnsanlýk… Ýn!
15/3/2015
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
"Arzu DÝNÇER" bütün yazýlarý için týklayýn...