Elif Y. ÖZEL
BÝRAZ DELÝ ÇOKÇA ÝNSAN
Mektuplu vakitlerin çocuðuyduk biz.
Vakitsiz de yaþasak pek çok þeyi, birbirimizi vakitli bulmanýn þükredilesi tarafýndaydýk hep.
Zamana olan isyanýmýz, geceye olan sevdamýzý büyütürken, bir tek yarým kalan masallarýmýza üzülürdük.
Yine de þükrederdik; Öfkeyle fýrlatýlan anne terliðinin kafamýz yerine önümüze düþüvermesine.
Topuklu terliklere geçmeyen nazýmýzý zamana geçirirken, zamanýn bize geçirdiðini fark edemeden kapatýrdýk gözlerimizi.
Bir taraftan hayallerimizi büyütür, bir taraftan yarým kalan masallarýmýzý tamamlayacaðýmýz terliksiz mekânlar arardýk.
Annemize duyduðumuz sevgi, topuklu terliklere duyduðumuz öfkeyi bastýrdýðýndan, terliðin kaybolan eþini yine biz bulur, bir sonraki gecede kullanýlmak üzere vakitlice ait olduðu yere býrakýverirdik.
Aslýnda biz, hayata selam durduðumuz gecelerde öðrendik her þeyi.
Ýsyanýn, paylaþmanýn ve sevginin rengini birlikte öðrendik.
En güzelimiz Nergiz’di.
Doðaya uyum saðlama konusunda Yýldýz, herkesi tek geçerdi.
Nilgün derin bakardý ve az konuþurdu. Ama onun kurduðu cümleler kesinlikle dikkate alýnmalýydý.
Ben deliydim, tarife gerek yoktu.
Bir olmanýn biz olmaya dönük tarafýnda mutluyduk ve bu yüzden neyimiz var neyimiz yok harmanladýk yüreðimizde.
Sýrada bizi anlatmak vardý…
Güzeldi Nergiz…
Biz hep birlikte güzelliðin; Aklýn, cesaretin ve mantýðýn harmaný olduðunu öðrendik.
Ve insanlar güzel olmalýydý.
Ve biz, daha çocukken karar verdik güzel olmaya.
Doðayý mý kendisine, kendisini mi doðaya uydurdu bilemesek de, tutkulu bir aðaç severdi Yýldýz.
Ýnmeyi beceremese de, hiç geri kalmazdý aðaçlara týrmanmaktan.
Ýnmeyi beceremiyorsan aðaçlara týrmanmanýn delilik olduðunu öðrendik birlikte.
Ve insanlar aðaçlarý sevmeliydi.
Ve biz daha çocukken karar verdik aðaçlarý sevmeye.
Nilgün’e gelince;
Mantýklýydý, derindi, belki de en aðýrýmýzdý.
Biz birlikte büyürken öðrendik; Kurduðun cümlede kelime diziliþi önemliydi ve dinlemek erdemli bir iþti.
Ve insanlar erdemli olmalýydý.
Biz daha çocukken karar verdik erdemli olmaya.
Bana gelince, evet deliydim.
Bu güzel insanlar benimle birlikte büyürken düþündüler:
“Zararýn mý deliliðe, deliliðin mi zarara yazýldýðýný?”
Ýnsanlar biraz deli olmalýydý.
Ve biz daha çocukken karar verdik,
BÝRAZ DELÝ ÇOKÇA ÝNSAN OLMAYA…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Mektuplu vakitlerin çocuðuyduk biz.
Vakitsiz de yaþasak pek çok þeyi, birbirimizi vakitli bulmanýn þükredilesi tarafýndaydýk hep.
Zamana olan isyanýmýz, geceye olan sevdamýzý büyütürken, bir tek yarým kalan masallarýmýza üzülürdük.
Yine de þükrederdik; Öfkeyle fýrlatýlan anne terliðinin kafamýz yerine önümüze düþüvermesine.
Topuklu terliklere geçmeyen nazýmýzý zamana geçirirken, zamanýn bize geçirdiðini fark edemeden kapatýrdýk gözlerimizi.
Bir taraftan hayallerimizi büyütür, bir taraftan yarým kalan masallarýmýzý tamamlayacaðýmýz terliksiz mekânlar arardýk.
Annemize duyduðumuz sevgi, topuklu terliklere duyduðumuz öfkeyi bastýrdýðýndan, terliðin kaybolan eþini yine biz bulur, bir sonraki gecede kullanýlmak üzere vakitlice ait olduðu yere býrakýverirdik.
Aslýnda biz, hayata selam durduðumuz gecelerde öðrendik her þeyi.
Ýsyanýn, paylaþmanýn ve sevginin rengini birlikte öðrendik.
En güzelimiz Nergiz’di.
Doðaya uyum saðlama konusunda Yýldýz, herkesi tek geçerdi.
Nilgün derin bakardý ve az konuþurdu. Ama onun kurduðu cümleler kesinlikle dikkate alýnmalýydý.
Ben deliydim, tarife gerek yoktu.
Bir olmanýn biz olmaya dönük tarafýnda mutluyduk ve bu yüzden neyimiz var neyimiz yok harmanladýk yüreðimizde.
Sýrada bizi anlatmak vardý…
Güzeldi Nergiz…
Biz hep birlikte güzelliðin; Aklýn, cesaretin ve mantýðýn harmaný olduðunu öðrendik.
Ve insanlar güzel olmalýydý.
Ve biz, daha çocukken karar verdik güzel olmaya.
Doðayý mý kendisine, kendisini mi doðaya uydurdu bilemesek de, tutkulu bir aðaç severdi Yýldýz.
Ýnmeyi beceremese de, hiç geri kalmazdý aðaçlara týrmanmaktan.
Ýnmeyi beceremiyorsan aðaçlara týrmanmanýn delilik olduðunu öðrendik birlikte.
Ve insanlar aðaçlarý sevmeliydi.
Ve biz daha çocukken karar verdik aðaçlarý sevmeye.
Nilgün’e gelince;
Mantýklýydý, derindi, belki de en aðýrýmýzdý.
Biz birlikte büyürken öðrendik; Kurduðun cümlede kelime diziliþi önemliydi ve dinlemek erdemli bir iþti.
Ve insanlar erdemli olmalýydý.
Biz daha çocukken karar verdik erdemli olmaya.
Bana gelince, evet deliydim.
Bu güzel insanlar benimle birlikte büyürken düþündüler:
“Zararýn mý deliliðe, deliliðin mi zarara yazýldýðýný?”
Ýnsanlar biraz deli olmalýydý.
Ve biz daha çocukken karar verdik,
BÝRAZ DELÝ ÇOKÇA ÝNSAN OLMAYA…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...