Arzu DÝNÇER
Mevsimler gelip geçerken
Size Bu Satýrlarý Hazan Papatyalarý Zamanýndan Yazýyorum, okuyuverin gali :)
Kaldýrým taþlarýnda,
Açan papatya
Mutluydu ki yaðmurda.
Mevsimler gelip geçerken, her ayýn zaman dilimine yüklediði anlamlar ve anýlar vardýr. Bunlar üzerine yakýlmýþ türküler, dizeler, öyküler, özlü sözler. Aslýnda bir bakýma, ölümün tek alkýþlanan ve övülen halidir bu. Düþünsenize ömrünüzden giden bir ay, bir mevsim yitiyor ve bunu hep birlik olabildiðimiz nadir durumlardan biri olarak, ölümsüz kýlýyoruz bir nevi.
Yazacaðým yazý da kullanmak üzere fotoðraflara göz gezdiriyordum ki çektiðim nar resmini gördüm. Aklýma gelen ilk þey “Ah insan gönlü de böyle olsa keþke” oldu. Bir bütün ama içinde onlarca tanecik var. Sanki koca dünyayý içine alývermiþ gibi deðil mi?
Hangi rengi seviyorsun sorusu vardýr? Hangi müziði? Hepsini içimden geldiðince sevme özgürlüðüne sahipken illa ki bir veya bir kaçýný seçmem gerekiyormuþ gibi. Bu muhabbetle neler neler yapýlmýyor ki! okurken lütfen sorun kendinize. Nasýl kutuplaþtýrýldýðýmýza, nasýl sýnýrlandýrýldýðýmýza inanamayacaksýnýz. Oysaki seçimler ya da sevgiler insanlarýn ruh hallerine göre azgýn bir ýrmak gibi akýp giderken, duru bir gölmüþ gibi algýlamak niye?
Sizlere yazamadýðým bir ay var. Kendimce yas tuttum. Ýçinde yaþadýðým zamanda olmamayý diledim (ama daha zamaný seçme hakkýna sahip deðiliz maalesef). Hayýflandým, her türlü insanlýðýn öldüðü, öldürüldüðü, can çekiþtiðini varsaydýðým son dönem olaylarý sizlere yaþam enerjisi yansýtamayacak kadar damarlarýma iþlemiþti.
Hala da caným yanýyor ama umut benim sonsuz topraðým, sað olsun sardý sarmaladý beni. Hey insan olmaya çabalayan sen, silkin ve kendine gel. Güne açýlan pencerelerin günü görüyor mu?
Kýþ geliyor diye yaþama can katmaya devam eden toprak hiç küsmüþ mü yaþama? Sen kim oluyorsun da yaþama, yaþamý sevmeyenler - anlamayanlar sebebiyle küsüyorsun?
Haklýydý, vakti dolduðu için zamaný geldiðinde yeþilini, kýrmýzýya, oradan da kahverengine çevirebilmeyi baþaran doða ana, umudumun topraðý çok haklýydý bir kez daha.
Toplumsal olaylar her gün ama her gün patlak veriyor. Bencillik sel olmuþ akýyor. Bir tarafta yas bir tarafta ayný bayrak altýnda yaþamýyormuþçasýna vur patlasýn, çal oynasýn, çýrp “para”lansýn uçlarýnda yaþayan insanlar var.
Bir tarafta -ki hala aklýma geldikçe midem kalkýyor, insanlýðýmdan utanýyorum- kedileri hayat arkadaþý yapan adamcýklar.
Bir tarafta yerlerinden sökülmüþ ayrýk otu muamelesi gören mülteciler ve onlara iliþkin yürek burkan hikâyeler ve O Ýnsanlarla yakan top oynayan ülkeler.
Denize bakýyorum. Bildiðin teslim olmuþ gökyüzüne. Ada yakýnlarýnda dolaþan bir iki tekne þiir yazýyor sanki yüzeyine. Aðaçlar, biraz sonra patlayacak yaðmura teslim olmaya hazýr öylece nefes almadan tüm yapraklarýyla hazýr ol bekliyorlar.
Ege dýþýnda yaþayanlar için ütopik, ama bizim için olmazsa olmaz hazan papatyalarý bile taç yapraklarýný tam açmamýþlar bugün. Gökyüzünün büründüðü azarlar anne moduna uyum saðlamýþlar sanki.
Biz doðanýn doyumsuz, en ilkel varlýklarý hiç de az deðiliz. Biz olmasak ne bombalarýn kimyasalý, ne de acýlarla çýðlýk atan analarýn feryatlarý kaplar yeryüzünü. Kendi barýþýnda (ki barýþ kavramý bile bulunamayabilirdi, gerek kalmayacaðý için) yaþamý severek ve hükmeden coðrafi deðiþimlere uyum saðlayarak, mevsimleri zamansýz ve tanýmsýz yaþamak mümkün olabilirdi.
Bildim bileli “Bu son olsun”, “Bir yerlerden baþlamalý” gibi kelamlar söylenir gel gelelim kelek kavun muamelesi görür. Az seveni vardýr, atýlýr gider. Atmayýnýz efendim! Atmayýnýz bu kelamý söylüyor ya da katýlýyorsanýz bu düþünceye hemen þu satýrlarýn sona erdiði andan itibaren hayata dair bir olumlama hediye ediniz.
En yakýnýnýzda ki arkadaþýnýzla sohbet edin, komþunuza yeni piþirdiðiniz dumaný üstünde bir kap çorba götürünüz, kenara atýlmýþ bir kitabý elinize alýp okuyunuz, bir çiçek tohumu dikiniz, bisikletinize atlayýn ya da yaya hiç gitmediðiniz bir sokakta sadece kendiniz için yürüyünüz ve karþýlaþtýðýnýz insanlara temennilerde bulununuz, çocuklara gülümseyiniz, hayvanlarý seviniz, yere atýlmýþ bir çöpü olmasý gereken kutuya atýnýz, uzun zamandýr görüþmediðiniz birini arayýp bulun ve öldürdüðünüz zamaný birbirinize anlatýnýz. Hiç sevmediðinizi iddia ettiðiniz bir þey üzerine kafa patlatýnýz ama lütfen ön yargý hapishanesinden çýkartarak.
Yani sözün kýsasý seviniz efendim seviniz, ölümünü alkýþladýðýmýz zaman var ya hani? Akýp gidiyor, hakkýný vere vere öldürelim sevgiyle, aþkla, dolu dolu. Yarýn ola, hayrola…
Sevgilerimle
1 Aralýk 2015,Ýzmir
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
Size Bu Satýrlarý Hazan Papatyalarý Zamanýndan Yazýyorum, okuyuverin gali :)
Açan papatya
Mutluydu ki yaðmurda.
Mevsimler gelip geçerken, her ayýn zaman dilimine yüklediði anlamlar ve anýlar vardýr. Bunlar üzerine yakýlmýþ türküler, dizeler, öyküler, özlü sözler. Aslýnda bir bakýma, ölümün tek alkýþlanan ve övülen halidir bu. Düþünsenize ömrünüzden giden bir ay, bir mevsim yitiyor ve bunu hep birlik olabildiðimiz nadir durumlardan biri olarak, ölümsüz kýlýyoruz bir nevi.
Yazacaðým yazý da kullanmak üzere fotoðraflara göz gezdiriyordum ki çektiðim nar resmini gördüm. Aklýma gelen ilk þey “Ah insan gönlü de böyle olsa keþke” oldu. Bir bütün ama içinde onlarca tanecik var. Sanki koca dünyayý içine alývermiþ gibi deðil mi?
Hangi rengi seviyorsun sorusu vardýr? Hangi müziði? Hepsini içimden geldiðince sevme özgürlüðüne sahipken illa ki bir veya bir kaçýný seçmem gerekiyormuþ gibi. Bu muhabbetle neler neler yapýlmýyor ki! okurken lütfen sorun kendinize. Nasýl kutuplaþtýrýldýðýmýza, nasýl sýnýrlandýrýldýðýmýza inanamayacaksýnýz. Oysaki seçimler ya da sevgiler insanlarýn ruh hallerine göre azgýn bir ýrmak gibi akýp giderken, duru bir gölmüþ gibi algýlamak niye?
Sizlere yazamadýðým bir ay var. Kendimce yas tuttum. Ýçinde yaþadýðým zamanda olmamayý diledim (ama daha zamaný seçme hakkýna sahip deðiliz maalesef). Hayýflandým, her türlü insanlýðýn öldüðü, öldürüldüðü, can çekiþtiðini varsaydýðým son dönem olaylarý sizlere yaþam enerjisi yansýtamayacak kadar damarlarýma iþlemiþti.
Hala da caným yanýyor ama umut benim sonsuz topraðým, sað olsun sardý sarmaladý beni. Hey insan olmaya çabalayan sen, silkin ve kendine gel. Güne açýlan pencerelerin günü görüyor mu?
Kýþ geliyor diye yaþama can katmaya devam eden toprak hiç küsmüþ mü yaþama? Sen kim oluyorsun da yaþama, yaþamý sevmeyenler - anlamayanlar sebebiyle küsüyorsun?
Haklýydý, vakti dolduðu için zamaný geldiðinde yeþilini, kýrmýzýya, oradan da kahverengine çevirebilmeyi baþaran doða ana, umudumun topraðý çok haklýydý bir kez daha.
Toplumsal olaylar her gün ama her gün patlak veriyor. Bencillik sel olmuþ akýyor. Bir tarafta yas bir tarafta ayný bayrak altýnda yaþamýyormuþçasýna vur patlasýn, çal oynasýn, çýrp “para”lansýn uçlarýnda yaþayan insanlar var.
Bir tarafta -ki hala aklýma geldikçe midem kalkýyor, insanlýðýmdan utanýyorum- kedileri hayat arkadaþý yapan adamcýklar.
Bir tarafta yerlerinden sökülmüþ ayrýk otu muamelesi gören mülteciler ve onlara iliþkin yürek burkan hikâyeler ve O Ýnsanlarla yakan top oynayan ülkeler.
Denize bakýyorum. Bildiðin teslim olmuþ gökyüzüne. Ada yakýnlarýnda dolaþan bir iki tekne þiir yazýyor sanki yüzeyine. Aðaçlar, biraz sonra patlayacak yaðmura teslim olmaya hazýr öylece nefes almadan tüm yapraklarýyla hazýr ol bekliyorlar.
Ege dýþýnda yaþayanlar için ütopik, ama bizim için olmazsa olmaz hazan papatyalarý bile taç yapraklarýný tam açmamýþlar bugün. Gökyüzünün büründüðü azarlar anne moduna uyum saðlamýþlar sanki.
Biz doðanýn doyumsuz, en ilkel varlýklarý hiç de az deðiliz. Biz olmasak ne bombalarýn kimyasalý, ne de acýlarla çýðlýk atan analarýn feryatlarý kaplar yeryüzünü. Kendi barýþýnda (ki barýþ kavramý bile bulunamayabilirdi, gerek kalmayacaðý için) yaþamý severek ve hükmeden coðrafi deðiþimlere uyum saðlayarak, mevsimleri zamansýz ve tanýmsýz yaþamak mümkün olabilirdi.
Bildim bileli “Bu son olsun”, “Bir yerlerden baþlamalý” gibi kelamlar söylenir gel gelelim kelek kavun muamelesi görür. Az seveni vardýr, atýlýr gider. Atmayýnýz efendim! Atmayýnýz bu kelamý söylüyor ya da katýlýyorsanýz bu düþünceye hemen þu satýrlarýn sona erdiði andan itibaren hayata dair bir olumlama hediye ediniz.
En yakýnýnýzda ki arkadaþýnýzla sohbet edin, komþunuza yeni piþirdiðiniz dumaný üstünde bir kap çorba götürünüz, kenara atýlmýþ bir kitabý elinize alýp okuyunuz, bir çiçek tohumu dikiniz, bisikletinize atlayýn ya da yaya hiç gitmediðiniz bir sokakta sadece kendiniz için yürüyünüz ve karþýlaþtýðýnýz insanlara temennilerde bulununuz, çocuklara gülümseyiniz, hayvanlarý seviniz, yere atýlmýþ bir çöpü olmasý gereken kutuya atýnýz, uzun zamandýr görüþmediðiniz birini arayýp bulun ve öldürdüðünüz zamaný birbirinize anlatýnýz. Hiç sevmediðinizi iddia ettiðiniz bir þey üzerine kafa patlatýnýz ama lütfen ön yargý hapishanesinden çýkartarak.
Yani sözün kýsasý seviniz efendim seviniz, ölümünü alkýþladýðýmýz zaman var ya hani? Akýp gidiyor, hakkýný vere vere öldürelim sevgiyle, aþkla, dolu dolu. Yarýn ola, hayrola…
Sevgilerimle
1 Aralýk 2015,Ýzmir
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
"Arzu DÝNÇER" bütün yazýlarý için týklayýn...