ÇOK ÞEY ÝSTEMEDÝK KÝ BÝZ / Elif Y. ÖZEL
Elif Y. ÖZEL

Elif Y. ÖZEL

ÇOK ÞEY ÝSTEMEDÝK KÝ BÝZ



Çok þey istemedi ki biz!
Çocuklarýmýz bu topraklarda büyürken,
Bir tek sevgiye ve barýþa tanýklýk etsinler istedik.
Yüzleri güneþle aydýnlansýn
Ve yarýnlarýný, o aydýnlýk gülüþleri selamlasýn istedik.

Çok þey istemedi ki biz!
Öðretmenlerimiz çocuklarýmýzý yarýnlara hazýrlarken;
“Sizinle gurur duyuyorum” denildiði vakit aðlasýnlar istedik.
Karanfillerle süslenmiþ boþ sýralarla karþýlandýklarý vakit deðil.
Analarýmýz;
“Analar ne evlatlar doðuruyor” denildiði vakit aðlasýnlar istedik.
“Baþýn saðolsun” denildiði vakit deðil.

Çok þey istemedi ki biz!
Umut istedik,
Barýþ istedik
Yine de yitirdik…
Hem de almadan yitirdik pek çok þeyi.
Ne isteyebilirdik ki artýk…
Yüreðimiz yaraya, yüzümüz karanlýða dönmüþken ne isteyebilirdik.
Öðrencisi elinden alýnmýþ bir öðretmen
Ya da yavrusunu topraða emanet etmiþ bir ana ne isteyebilirdi ki artýk.
Tükensem de yazdým her þeyi
Ölebilirim artýk…


Elif Y. ÖZEL




14 Ekim 2015 Çarþamba / 2697 okunma



"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...