Arzu DÝNÇER
Toprak, Su, Ateþ…
Topraðý ekmiþiz aþýmýz olmuþ, yoðurmuþuz duvar örmüþüz evimiz olmuþ, kabýmýz olmuþ.
Suya yön vermiþiz aþýmýz için ekin büyütmüþ, kenarlarýna yerleþmiþiz sýðýnaðýmýz olmuþ, içmiþiz hayat olmuþ.
Ateþ ekinimize tat olmuþ, evlerimizin tüten bacasýnýn anasý, yaþamýn olmazsa olmazý olmuþ.
Haydi düþünelim birinden biri olmasa aþ, barýnma, hayat olur mu?
Oysaki hepsi birbirini yok edebilir, ama toprak kabý su ile doldurup ateþin üstüne koyduðumuzda bir arada ne de güzel can olmaya devam edebiliyorlar.
Birbirine ayný anda karýþtýrmadýktan sonra birbirlerini yok etmiyorlar. Ayrý ayrý da birbirlerinin dozunda karýþýmýyla yepyeni bir materyal olarak da hayatýmýzda yer almaya devam ediyorlar. Ve en önemli nokta birinden biri olmazsa hayat olmaz!
Geçtiðimiz hafta hepimizin caný çok yandý. Yüreklerimizde yiten canlarýn, onlarla beraber görecek çok güzel günleri olan ailelerin ateþi hepimizi derinden etkiledi. Bir anda acý kardeþliði sardý güzel ülkemizi. Acýyý paylaþmak güzeldir. Yas tutmak. Susmak. Susmayacaksak da saðduyumuzu koruyarak saygý ile ses olmayý bilebilmek. Zira hiçbir gürültü giden canlarý yerine getirmeyecek. Terörün her türlüsüne lanet olsun. Sahi lanet ne demektir? Sözlükte "kovma, hayýrdan uzaklaþtýrma" anlamýna gelen lânet, dini bir kavram olarak dünyada Allah'ýn rahmet ve yardýmýný kesmesi, ahrette ise cezalandýrmasý demektir.
Mübarek bir bayramýn arifesindeyiz neredeyse. Hayýrdan uzaklaþmak acaba insanlarý ki o insanlar düne kadar kapý komþumuz, alýþ veriþ yaptýðýmýz esnaf, bizimle ayný þehirde, ülke de nefes alan ve bizim taþýdýðýmýz yaþam hakkýna sahip insanlarý ve onlarýn sahip olduklarýný yakýp yýkmak mý? E o zaman öfkenin kökeninde yer alan terörü yaratmýþ olmayacak mýyýz?
Aylan bebeðin deniz kenarýnda derin uykusuna teslim olduðu fotoðraflarýna bakarken aðlayan bizler; gözyaþlarýnýn acýnýn milliyeti olmaz derken, bir olmuþken týpký ateþ, toprak ve su gibi sýrf birileri siz ayný deðilsiniz diye bilinçaltýmýzý inceden inceye iþledi diye, saðduyumuzu nasýl da kolay yitirebiliyoruz.
Oysaki tam da ocaðýn üstünde toprak kapta kaynayan su gibi olmalýyýz. Bir arada beraber ayrýþmadan, yok etmeden. Ýnsanlar dünyaya gelirken bir tesadüfle baþlamýyorlar mý hayata? Ta en baþta analarýn babalarýn tanýþmalarýndan itibaren. Siz hiç hangi ülke de, kimin anneniz babanýz olmasýný istersiniz? Nasýl bir ailede yetiþmek istersiniz? Dünyaya teþrif ettiðiniz de hangi dili konuþmak istersiniz? Gibi çoktan seçmeli sorularý yanýtlayarak dünyaya gelmiþ bir bebek tanýyor musunuz?
Bildiðiniz mayalý hamur (ya da mayasýz hiç fark etmez) istediðin þekli ver bebeðe. Ýstediðin dili “öðret”, istediðin yaþam þeklini “öðret”, istediðin inanýþý “öðret”… Demek ki kýzdýðýmýz her ne ise birileri o kýzdýðýmýz insanlara bir þeyleri yanlýþ “Öðretmiþ” Belki de o sözde öðretileri tekrar gözden geçirmek gerek. Ýnsanlarýn yaþadýðý coðrafya kaderleri olmamalý. Eðitim öðretim bütünlüðü (ki daha önce yazmýþtým “Ýnsanlýk Dersi” mutlaka eklenmeli müfredatlara) olmalý ki kanla, kinle, þiddetle hiçbir þeyin çözümlenmeyeceði “Öðretilebilmeli”.
Topraðý, suyu, ateþi sevmeliyiz. Kendimizi, doðayý, kendimiz haricinde dünyayý üleþtiðimiz canlýlarý. Nietzsche ne güzel söylemiþ “Sevmesini bilirsek; baþkalarýna acý vermeyi unuturuz!"
Toprak; sonsuz sevgimiz olsun,
Su; coþkun ýrmaklar gibi yaþam hakkýna saygýmýz, þükranýmýz
Ateþ; insani duygularýmýz
Haydi; Ýnsani duygularýmýzý ateþleyip, sonsuz sevgi kabýmýzda saygýyý ve yaþama olan þükranlarýmýzý kaynatalým. Kaynatalým ki buðusu çevremizi sarmalasýn, yüzümüz gülsün artýk.
Sevgilerimle,
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
Topraðý ekmiþiz aþýmýz olmuþ, yoðurmuþuz duvar örmüþüz evimiz olmuþ, kabýmýz olmuþ.
Suya yön vermiþiz aþýmýz için ekin büyütmüþ, kenarlarýna yerleþmiþiz sýðýnaðýmýz olmuþ, içmiþiz hayat olmuþ.
Ateþ ekinimize tat olmuþ, evlerimizin tüten bacasýnýn anasý, yaþamýn olmazsa olmazý olmuþ.
Haydi düþünelim birinden biri olmasa aþ, barýnma, hayat olur mu?
Oysaki hepsi birbirini yok edebilir, ama toprak kabý su ile doldurup ateþin üstüne koyduðumuzda bir arada ne de güzel can olmaya devam edebiliyorlar.
Birbirine ayný anda karýþtýrmadýktan sonra birbirlerini yok etmiyorlar. Ayrý ayrý da birbirlerinin dozunda karýþýmýyla yepyeni bir materyal olarak da hayatýmýzda yer almaya devam ediyorlar. Ve en önemli nokta birinden biri olmazsa hayat olmaz!
Geçtiðimiz hafta hepimizin caný çok yandý. Yüreklerimizde yiten canlarýn, onlarla beraber görecek çok güzel günleri olan ailelerin ateþi hepimizi derinden etkiledi. Bir anda acý kardeþliði sardý güzel ülkemizi. Acýyý paylaþmak güzeldir. Yas tutmak. Susmak. Susmayacaksak da saðduyumuzu koruyarak saygý ile ses olmayý bilebilmek. Zira hiçbir gürültü giden canlarý yerine getirmeyecek. Terörün her türlüsüne lanet olsun. Sahi lanet ne demektir? Sözlükte "kovma, hayýrdan uzaklaþtýrma" anlamýna gelen lânet, dini bir kavram olarak dünyada Allah'ýn rahmet ve yardýmýný kesmesi, ahrette ise cezalandýrmasý demektir.
Mübarek bir bayramýn arifesindeyiz neredeyse. Hayýrdan uzaklaþmak acaba insanlarý ki o insanlar düne kadar kapý komþumuz, alýþ veriþ yaptýðýmýz esnaf, bizimle ayný þehirde, ülke de nefes alan ve bizim taþýdýðýmýz yaþam hakkýna sahip insanlarý ve onlarýn sahip olduklarýný yakýp yýkmak mý? E o zaman öfkenin kökeninde yer alan terörü yaratmýþ olmayacak mýyýz?
Aylan bebeðin deniz kenarýnda derin uykusuna teslim olduðu fotoðraflarýna bakarken aðlayan bizler; gözyaþlarýnýn acýnýn milliyeti olmaz derken, bir olmuþken týpký ateþ, toprak ve su gibi sýrf birileri siz ayný deðilsiniz diye bilinçaltýmýzý inceden inceye iþledi diye, saðduyumuzu nasýl da kolay yitirebiliyoruz.
Oysaki tam da ocaðýn üstünde toprak kapta kaynayan su gibi olmalýyýz. Bir arada beraber ayrýþmadan, yok etmeden. Ýnsanlar dünyaya gelirken bir tesadüfle baþlamýyorlar mý hayata? Ta en baþta analarýn babalarýn tanýþmalarýndan itibaren. Siz hiç hangi ülke de, kimin anneniz babanýz olmasýný istersiniz? Nasýl bir ailede yetiþmek istersiniz? Dünyaya teþrif ettiðiniz de hangi dili konuþmak istersiniz? Gibi çoktan seçmeli sorularý yanýtlayarak dünyaya gelmiþ bir bebek tanýyor musunuz?
Bildiðiniz mayalý hamur (ya da mayasýz hiç fark etmez) istediðin þekli ver bebeðe. Ýstediðin dili “öðret”, istediðin yaþam þeklini “öðret”, istediðin inanýþý “öðret”… Demek ki kýzdýðýmýz her ne ise birileri o kýzdýðýmýz insanlara bir þeyleri yanlýþ “Öðretmiþ” Belki de o sözde öðretileri tekrar gözden geçirmek gerek. Ýnsanlarýn yaþadýðý coðrafya kaderleri olmamalý. Eðitim öðretim bütünlüðü (ki daha önce yazmýþtým “Ýnsanlýk Dersi” mutlaka eklenmeli müfredatlara) olmalý ki kanla, kinle, þiddetle hiçbir þeyin çözümlenmeyeceði “Öðretilebilmeli”.
Topraðý, suyu, ateþi sevmeliyiz. Kendimizi, doðayý, kendimiz haricinde dünyayý üleþtiðimiz canlýlarý. Nietzsche ne güzel söylemiþ “Sevmesini bilirsek; baþkalarýna acý vermeyi unuturuz!"
Toprak; sonsuz sevgimiz olsun,
Su; coþkun ýrmaklar gibi yaþam hakkýna saygýmýz, þükranýmýz
Ateþ; insani duygularýmýz
Haydi; Ýnsani duygularýmýzý ateþleyip, sonsuz sevgi kabýmýzda saygýyý ve yaþama olan þükranlarýmýzý kaynatalým. Kaynatalým ki buðusu çevremizi sarmalasýn, yüzümüz gülsün artýk.
Sevgilerimle,
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
"Arzu DÝNÇER" bütün yazýlarý için týklayýn...