Arzu DÝNÇER
BÝR OYUN OYNAYALIM MI?
Gece korumacý ebeveyn pelerinini örterken yaþadýðýmýz beldeye, yaramaz bir baykuþun sesleniþiyle birlikte bir an gülümsedim. Yýldýz tozu ilham perileri kulaðýma þunu fýsýldadý “Týp”.
Çocukken hiç “Týp” oyunu oynadýnýz mý? Oyuncular bir araya toplanýrlar ve bir kiþi “Týp” der ve nefesler yerine tüm sesler tutulur ta ki biri bu sessizliði bozuncaya kadar devam eder bu oyun.
Baykuþ tüm geceye sýðýnanlara seslenmiþ ve oyunu baþlatmýþ olsaydý þayet; Gecenin ve þehrin kilometrelerce uzaðýnda bile ayrýlmazýmýz olan araçlar öylece donsaydýlar. Asfaltý yalayan tekerlek sesleri kesilseydi. Kah öfkeli, kah uyuþuk motor homurtularý ki gündüz için direksiyonun ikiz kardeþi muamelesi gösterilen korno seslerini de ekleyin siz buna. Ayný anda far ýþýklarý da gecenin masumiyetini almaktan vazgeçseydi hani…
Yerleþkeyi çevreleyen köyün, karþý kýyýda denize cömertçe gölgelerini sunan þehrin, sahipliliði ispatlar gibi yanan sarý beyaz hatta uzaklýða göre kýrmýzýya çalan ýþýklarý sönse.
Tepelerin ardýndan gökyüzüne doðru görsel bir þölen gibi sunulan havai fiþekler “Aa pardon gökyüzünde siz asýlýyken bizim ne haddimize” deyip patlamaktan vazgeçseler yýldýzlarýn eteklerinde.
Cýrcýr böceðinin katýlýmcý sesleniþiyle oyun daha da zevkli bir hal almaya baþladý “Yetmez, oyun bozanlar var onlar da katýlsýnlar derhal” peki onlarý da dahil ediverelim elimiz deðmiþken oyuna seni mi kýracaðýz sevgili cýrcýr böceði.
Kim mi onlar? Evrene tomar tomar gönderilen mesajlarýn kaynaðý insanlar. Ýyilik yapýp denize atanlarýn iyilikleriyle boðulmalarýnýn son nefesleri, çocuklarýnýn her yaptýðýna tahammül gösteremeyen ebeveynlerin, ana babalarýnýn ellerinde “Ýþte ebeveyn doktoranýz” diyerek dünyaya sunulduðunu düþünen çocuklarýn dinmeyen isyanlarýnýn, sevgilileriyle iletiþimin ve katmerli sevginin hep didiþmekle var olduðunu varsayan sevdaluklarýn, çaresizliðe saplanýp kalýp bakýþ açýsýný deðiþtirmediði için hayatý hep ýskalayanlarýn “Bu da mý gol deðil?” haykýrýþlarýnýn, sesli çýðlýklar ile varlýðýný “Ben… bennnn” diye baðýranlarýn yanýnda Düden þelalesinin sesini bastýran içsel çýðlýklar atanlarýn. Ama bu gecenin çenesi amma düþükmüþ yaz yaz sonu gelmeyecek gibi.
Týp…
Sükut altýn deðerine kavuþtu. Hayat ana rahmine geri döndü sanki. Cenin oldu ve yaþam suyunun içinde öylece bekliyor. Sadece kalp atýþý gibi hayvanlarýn nadiren çýkan sesleri var. Ki onlar da bu oyunu baþlatanlar ve yönlendirenler. Sesleri gerektiði kadar ve yeteri kadar çýkýyor. Fazlasý yok.
Oyun sürerken; duygular da katýlýyor korku hissetmezsen olmam yok varsay sen beni; heyecan beni de diye atlýyor, çekingenlik usulca yerini alýyor, özgüven had çizgisini çiziveriyor, sevgi esaretsiz var olur ve büyürüm diyerek yerini alýyor.
Þarj oluyor yaþam hem de kablosuz. Tüketmeden.
Rüzgar hafiften dokunuyor gecenin çenesi düþüklüðüne raðmen oynadýðý bu “Týp” oyununa… gýdýklandýðýndan mýdýr bilinmez bir iki damla yaz yaðmurunun damlasý öpüveriyor “Pýt” diye bahçemi. Haylaz bulut huzurun çekiciliðine dayanamadý muhtemelen.
Bu beþ dakikalýk oyundan öðrendiðim “Týp” la “Pýt” arasýnda þikayetlerimizin, memnuniyetlerimizin üç harften ötesinin hayatýmýzdan ya da hayatlardan çalan hýrsýzlardan öte gitmediði oldu… Çenesi düþük gece bir yýldýz kayýþýnýn sessizliðinde ne güzel ders vermiþti bana. Kim bilir 24 saatin 5 dakikasý oynamalýydýk bu oyunu kendi yaþamýmýzýn kýymetinin deðerlilik sigortasý olarak.
“Týp” sýrasý ben de…
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
Gece korumacý ebeveyn pelerinini örterken yaþadýðýmýz beldeye, yaramaz bir baykuþun sesleniþiyle birlikte bir an gülümsedim. Yýldýz tozu ilham perileri kulaðýma þunu fýsýldadý “Týp”.
Çocukken hiç “Týp” oyunu oynadýnýz mý? Oyuncular bir araya toplanýrlar ve bir kiþi “Týp” der ve nefesler yerine tüm sesler tutulur ta ki biri bu sessizliði bozuncaya kadar devam eder bu oyun.
Baykuþ tüm geceye sýðýnanlara seslenmiþ ve oyunu baþlatmýþ olsaydý þayet; Gecenin ve þehrin kilometrelerce uzaðýnda bile ayrýlmazýmýz olan araçlar öylece donsaydýlar. Asfaltý yalayan tekerlek sesleri kesilseydi. Kah öfkeli, kah uyuþuk motor homurtularý ki gündüz için direksiyonun ikiz kardeþi muamelesi gösterilen korno seslerini de ekleyin siz buna. Ayný anda far ýþýklarý da gecenin masumiyetini almaktan vazgeçseydi hani…
Yerleþkeyi çevreleyen köyün, karþý kýyýda denize cömertçe gölgelerini sunan þehrin, sahipliliði ispatlar gibi yanan sarý beyaz hatta uzaklýða göre kýrmýzýya çalan ýþýklarý sönse.
Tepelerin ardýndan gökyüzüne doðru görsel bir þölen gibi sunulan havai fiþekler “Aa pardon gökyüzünde siz asýlýyken bizim ne haddimize” deyip patlamaktan vazgeçseler yýldýzlarýn eteklerinde.
Cýrcýr böceðinin katýlýmcý sesleniþiyle oyun daha da zevkli bir hal almaya baþladý “Yetmez, oyun bozanlar var onlar da katýlsýnlar derhal” peki onlarý da dahil ediverelim elimiz deðmiþken oyuna seni mi kýracaðýz sevgili cýrcýr böceði.
Kim mi onlar? Evrene tomar tomar gönderilen mesajlarýn kaynaðý insanlar. Ýyilik yapýp denize atanlarýn iyilikleriyle boðulmalarýnýn son nefesleri, çocuklarýnýn her yaptýðýna tahammül gösteremeyen ebeveynlerin, ana babalarýnýn ellerinde “Ýþte ebeveyn doktoranýz” diyerek dünyaya sunulduðunu düþünen çocuklarýn dinmeyen isyanlarýnýn, sevgilileriyle iletiþimin ve katmerli sevginin hep didiþmekle var olduðunu varsayan sevdaluklarýn, çaresizliðe saplanýp kalýp bakýþ açýsýný deðiþtirmediði için hayatý hep ýskalayanlarýn “Bu da mý gol deðil?” haykýrýþlarýnýn, sesli çýðlýklar ile varlýðýný “Ben… bennnn” diye baðýranlarýn yanýnda Düden þelalesinin sesini bastýran içsel çýðlýklar atanlarýn. Ama bu gecenin çenesi amma düþükmüþ yaz yaz sonu gelmeyecek gibi.
Týp…
Sükut altýn deðerine kavuþtu. Hayat ana rahmine geri döndü sanki. Cenin oldu ve yaþam suyunun içinde öylece bekliyor. Sadece kalp atýþý gibi hayvanlarýn nadiren çýkan sesleri var. Ki onlar da bu oyunu baþlatanlar ve yönlendirenler. Sesleri gerektiði kadar ve yeteri kadar çýkýyor. Fazlasý yok.
Oyun sürerken; duygular da katýlýyor korku hissetmezsen olmam yok varsay sen beni; heyecan beni de diye atlýyor, çekingenlik usulca yerini alýyor, özgüven had çizgisini çiziveriyor, sevgi esaretsiz var olur ve büyürüm diyerek yerini alýyor.
Þarj oluyor yaþam hem de kablosuz. Tüketmeden.
Rüzgar hafiften dokunuyor gecenin çenesi düþüklüðüne raðmen oynadýðý bu “Týp” oyununa… gýdýklandýðýndan mýdýr bilinmez bir iki damla yaz yaðmurunun damlasý öpüveriyor “Pýt” diye bahçemi. Haylaz bulut huzurun çekiciliðine dayanamadý muhtemelen.
Bu beþ dakikalýk oyundan öðrendiðim “Týp” la “Pýt” arasýnda þikayetlerimizin, memnuniyetlerimizin üç harften ötesinin hayatýmýzdan ya da hayatlardan çalan hýrsýzlardan öte gitmediði oldu… Çenesi düþük gece bir yýldýz kayýþýnýn sessizliðinde ne güzel ders vermiþti bana. Kim bilir 24 saatin 5 dakikasý oynamalýydýk bu oyunu kendi yaþamýmýzýn kýymetinin deðerlilik sigortasý olarak.
“Týp” sýrasý ben de…
Arzu DÝNÇER
arzudincer0@gmail.com
"Arzu DÝNÇER" bütün yazýlarý için týklayýn...