Sebahattin Karaca
KOZBEYLÝ TURÝZM ÇEKÝM MERKEZÝ OLMAYI BEKLÝYOR
Bu yazýma esasýnda “Kozbeyli Sohbetleri” diye baþlamayý çok isterdim. Çünkü bu yaz Eylül ayýnýn son günlerinde Kozbeyli’nin güzel mekâný “Kozbeyli Sofrasý”nda Kozbeyli doðumlu üstat gazeteci, yazar Hüseyin Yurttaþ – “köy deyimi” ile eskilerden Vedat Bülbül – Turan Aktaþ aðabeylerim ve yýllardýr tanýyor olmaktan keyif aldýðým Mehmet Demir kardeþimle öyle güzel bir sohbet yaptýk ki, raký þiþesi bile mest oldu. Nasýl olmasýn her birinin aðzýndan o kadar güzel hikâyeler döküldü ki, hikâyelerin her birisi usta bir kalemin elinden bestsellere dönüþür. O iþi ben beceremem ama dilimin döndüðü, kalemimin yazdýðý kadar sizlere baþka yazýlarým da bu köyün ilginç hikâyelerini aktarmaya çalýþacaðým. Ayný yerde, ayný sofrada, ayný aðabeylerimle ve Mehmet kardeþimle Kozbeyli’nin güzel hikâyelerine tez elden dönmeyi çok istiyorum.
Ama serde Turizmci olmak var ya, bu sebepten iki sözümüzden birisi illa ki turizm olacak.
Ben ilk defa 1984 yýlýnda merhum Ýsmet Üge - Mehmet Söylemezoðlu ile Yeniköy üzerinden gittim Kozbeyli’ ye. Yeniköy’ü geçtikten sonra yolun sol tarafý gür orman ve yol kenarýnda gürül - gürül akan çeþmeye çakýlmýþtý gözlerim. Bu çeþmenin baþýnda daha sonra raký – karpuz - peynir keyfi yaþamýþtýk. O zaman yol daha dar ve topraktý. Yavaþ yavaþ ilerledikten sonra ince, küçük bir tabela gördüm. Üzerinde Kozbeyli yazýyordu. Çok sürmedi biraz sonra köyün içine girdiðimizde gözlerime inanamadým. Her tarafý tarih kokan birbirinden güzel ustaca iþlenmiþ taþ evleriyle, dar sokaklarýyla, küçük meydanýyla, göðe erecek gibi süzülen ince minaresiyle, çeþme ve dereleri ile dik bir yamaca kurulmuþ muhteþem bir köy. Hemen oracýkta aklýma Turizm Bakanlýðý’nýn Kozbeyli için, neden acaba “gezilip görülecek yer” anlamýný taþýyan sarý tabelayý, ana yol üzerine koymadýðý geldi. O gün arkadaþlarým köy kahvesinde çaylarýný yudumlarken ben keyifle köyün her tarafýný dolaþtým. Açýkça söyleyeyim turizm için gerekli her türlü nüvenin varlýðýna tanýklýk ederken buraya gelmekten çok mutlu olduðumu hissediyordum. O yýllarda köy kahvesinden baþka bir þey yoktu.
Buna raðmen konum, yerleþim, evler, meydan, manzara, uzaktan görünen deniz beni çok etkilemiþti. Sonraki yýllarda yolum düþtükçe uðradým Kozbeyli’ ye her defasýnda biraz daha sevdim. Ýnsanlarýný tanýdýkca, tarihini öðrendikçe ne yalan söyleyeyim bu köye daha çok baðlandým.
KOZBEYLÝ’YE TURÝST GEREK
Bu yaz dört turisti Foça’dan alýp Kozbeyli’ye götürdüm. Köy meydanýnda arabamý park ettim. Aynadan yüzlerindeki ifadeyi görmeye çalýþtým. Onlar da benim 1984’de yaþadýðým mutluluðu ve þaþkýnlýðý etrafý izlerken yaþýyorlardý. Arabadan indik. Yürümeye baþladýk. Saðdaki hediyelik dükkânlarýný gezdik. Pek hoþnut oldular. Þakir’in kahvesinin saðýndan köyün dar sokaklarýna girdik. Her bir evin her bir bakire güzelliðin resmini çekerek ilerledik. Aþaðý – yukarý – saða - sola ve ustaca iþlenmiþ evlerin taþlarýna dokuna, sývazlaya dolaþtýk. Geçmiþte bu köyde Türklerle – Rumlarýn bir arada nasýl kardeþçe yaþadýklarýný, içtikleri þarabý kendilerinin nasýl ürettiklerini, kýzlarýn servis yaptýðý Rum meyhanelerinde, dönemin hüküm süren gece hayatýný hayallerimizde canlandýrdýk. Yorgunluðumuzu atmak ve birer dibek kahvesi içmek için
Þakir’in kahvesinin köy meydaný manzaralý bahçesine oturduk. Kendi aramýzda konuþmaya baþladýk.
“Bu köye; bugün turistin gelebilmesi için atalarýmýz yer seçimi dâhil olmak üzere, öylesine özenle taþ evler yapmýþ ve bu günlere taþýmýþlar ki, bu gün sadece bakým onarým ve çevre düzenlemesi kalmýþ geriye. Elbette konaklama ve yeme içme mekânlarý da gerekli. Þu an için bu ihtiyaçlara cevap verebilecek köy içinde ve yakýlarýnda tesisler var. Ancak köyün bir an önce yerli - yabancý turistin tur ile veya münferiden gelen turistle hazýr hale getirilmesi profesyonellerce ele alýnmasý gerekmektedir.
Sebahattin Karaca
sebahattinkaraca35@hotmail.com
www.sebahattinkaraca.com
Bu yazýma esasýnda “Kozbeyli Sohbetleri” diye baþlamayý çok isterdim. Çünkü bu yaz Eylül ayýnýn son günlerinde Kozbeyli’nin güzel mekâný “Kozbeyli Sofrasý”nda Kozbeyli doðumlu üstat gazeteci, yazar Hüseyin Yurttaþ – “köy deyimi” ile eskilerden Vedat Bülbül – Turan Aktaþ aðabeylerim ve yýllardýr tanýyor olmaktan keyif aldýðým Mehmet Demir kardeþimle öyle güzel bir sohbet yaptýk ki, raký þiþesi bile mest oldu. Nasýl olmasýn her birinin aðzýndan o kadar güzel hikâyeler döküldü ki, hikâyelerin her birisi usta bir kalemin elinden bestsellere dönüþür. O iþi ben beceremem ama dilimin döndüðü, kalemimin yazdýðý kadar sizlere baþka yazýlarým da bu köyün ilginç hikâyelerini aktarmaya çalýþacaðým. Ayný yerde, ayný sofrada, ayný aðabeylerimle ve Mehmet kardeþimle Kozbeyli’nin güzel hikâyelerine tez elden dönmeyi çok istiyorum.
Ama serde Turizmci olmak var ya, bu sebepten iki sözümüzden birisi illa ki turizm olacak.
Ben ilk defa 1984 yýlýnda merhum Ýsmet Üge - Mehmet Söylemezoðlu ile Yeniköy üzerinden gittim Kozbeyli’ ye. Yeniköy’ü geçtikten sonra yolun sol tarafý gür orman ve yol kenarýnda gürül - gürül akan çeþmeye çakýlmýþtý gözlerim. Bu çeþmenin baþýnda daha sonra raký – karpuz - peynir keyfi yaþamýþtýk. O zaman yol daha dar ve topraktý. Yavaþ yavaþ ilerledikten sonra ince, küçük bir tabela gördüm. Üzerinde Kozbeyli yazýyordu. Çok sürmedi biraz sonra köyün içine girdiðimizde gözlerime inanamadým. Her tarafý tarih kokan birbirinden güzel ustaca iþlenmiþ taþ evleriyle, dar sokaklarýyla, küçük meydanýyla, göðe erecek gibi süzülen ince minaresiyle, çeþme ve dereleri ile dik bir yamaca kurulmuþ muhteþem bir köy. Hemen oracýkta aklýma Turizm Bakanlýðý’nýn Kozbeyli için, neden acaba “gezilip görülecek yer” anlamýný taþýyan sarý tabelayý, ana yol üzerine koymadýðý geldi. O gün arkadaþlarým köy kahvesinde çaylarýný yudumlarken ben keyifle köyün her tarafýný dolaþtým. Açýkça söyleyeyim turizm için gerekli her türlü nüvenin varlýðýna tanýklýk ederken buraya gelmekten çok mutlu olduðumu hissediyordum. O yýllarda köy kahvesinden baþka bir þey yoktu.
Buna raðmen konum, yerleþim, evler, meydan, manzara, uzaktan görünen deniz beni çok etkilemiþti. Sonraki yýllarda yolum düþtükçe uðradým Kozbeyli’ ye her defasýnda biraz daha sevdim. Ýnsanlarýný tanýdýkca, tarihini öðrendikçe ne yalan söyleyeyim bu köye daha çok baðlandým.
KOZBEYLÝ’YE TURÝST GEREK
Bu yaz dört turisti Foça’dan alýp Kozbeyli’ye götürdüm. Köy meydanýnda arabamý park ettim. Aynadan yüzlerindeki ifadeyi görmeye çalýþtým. Onlar da benim 1984’de yaþadýðým mutluluðu ve þaþkýnlýðý etrafý izlerken yaþýyorlardý. Arabadan indik. Yürümeye baþladýk. Saðdaki hediyelik dükkânlarýný gezdik. Pek hoþnut oldular. Þakir’in kahvesinin saðýndan köyün dar sokaklarýna girdik. Her bir evin her bir bakire güzelliðin resmini çekerek ilerledik. Aþaðý – yukarý – saða - sola ve ustaca iþlenmiþ evlerin taþlarýna dokuna, sývazlaya dolaþtýk. Geçmiþte bu köyde Türklerle – Rumlarýn bir arada nasýl kardeþçe yaþadýklarýný, içtikleri þarabý kendilerinin nasýl ürettiklerini, kýzlarýn servis yaptýðý Rum meyhanelerinde, dönemin hüküm süren gece hayatýný hayallerimizde canlandýrdýk. Yorgunluðumuzu atmak ve birer dibek kahvesi içmek için
Þakir’in kahvesinin köy meydaný manzaralý bahçesine oturduk. Kendi aramýzda konuþmaya baþladýk.
“Bu köye; bugün turistin gelebilmesi için atalarýmýz yer seçimi dâhil olmak üzere, öylesine özenle taþ evler yapmýþ ve bu günlere taþýmýþlar ki, bu gün sadece bakým onarým ve çevre düzenlemesi kalmýþ geriye. Elbette konaklama ve yeme içme mekânlarý da gerekli. Þu an için bu ihtiyaçlara cevap verebilecek köy içinde ve yakýlarýnda tesisler var. Ancak köyün bir an önce yerli - yabancý turistin tur ile veya münferiden gelen turistle hazýr hale getirilmesi profesyonellerce ele alýnmasý gerekmektedir.
Sebahattin Karaca
sebahattinkaraca35@hotmail.com
"Sebahattin Karaca" bütün yazýlarý için týklayýn...