Sedat YALÇIN
Ýnsan sevgisi (*)
Ben bir insaným. Beni çok çok küçükken bir köpek ailesi yanýna aldý, besledi büyüttü. Bir köpek ailesi ile birlikte yaþýyorum. Köpek sahiplerim ile olan yaþamýmdan bazý kesitleri sizinle paylaþmak istedim.
Önce evdeki yaþamýmdan söze baþlayayým. Sahiplerim sabah maðaradan çýkýp kapýsýný büyük bir kaya ile kapýyorlar. Maðarada bir kap içerisinde su ve yiyecek býrakýlmýþ oluyor her gün. Allah var beslenmem konusunda çok titizler. Beni hiç aç, susuz býrakmadýlar. Üzerimde elbiselerim yok; ama tüylerim, kýllarým, sakallarým saçlarým uzun olduðundan beni koruyor. Bereket maðara güneye baktýðýndan kýþýn da sýcak oluyor. Yýkanma olayýna izin vermiyorlar, kendileri gibi yalanarak temizlenmemi öðrettiler. Bayaðý iþe yarýyor. Bir de dýþarý çýkardýklarý zaman toprakta, kumda yuvarlanmamý öðrettiler. Hem sýrtýmýn kaþýnmasýný hem de bir nevi temizlenmemi saðlýyor (Teyemmüm ile temizlenilebildiðine göre demek ki mantýklý).
Ýnsanýn tek baþýna kalmasý feci bir þey. Maðaradaki bölmeler arasýnda bazen koþuyorum. Yoruluyorum dört dönmekten. Çoðu zaman ise yatýyorum. Dýþarýdan bir ses duyabilir miyim diye kulak kesiliyorum. Maðaranýn kapýsýný kapayan büyük kayanýn kenarýndaki açýklýktan dýþarýyý gözlüyorum. Zaman zaman diðer canlýlarý görebiliyorum. Onlara ulaþabilmek için havlama, hýrlama türü sesler çýkarýyorum. Koku alma duyum çok geliþti, her türlü kokuyu kolayca sýnýflandýrabiliyorum. Hatta sahiplerimin kokusunu hemen hissediyorum ve de seviniyorum. Ne de olsa benim velinimetlerim. Beni ufacýk bir bebekken alýp emzirdiler, korudular büyüttüler. Özellikle diþi köpek benim sanki öz annem. Hala beni koruyor. Gündüzleri yalnýzken çoðu zaman uyuduðumu söylemiþtim sanýrým; bol bol rüya görüyorum. Rüyamda bana benzeyen yaratýklarla –insan-oynuyorum. Bu insanlarý, köpek sahiplerim beni dýþarý çýkardýklarý zaman, baþka maðarada diðer köpek aileleri ile yaþayan insanlarla karþýlaþtýðým zaman tanýdým. Onlarla oynamak hoþuma gidiyor. Onlarla sahiplerimden daha kolay anlaþabiliyorum nedense. Konuþamadýðýmdan telepatik yolla anlaþabiliyoruz. Nedendir bilmiyorum ama sahiplerimin yeri baþka onlarýn yeri baþka. Keþke insanlarla daha fazla beraber olabilsem. Ama sahiplerim yeter artýk deyip beni tekrar maðarama geri getiriyorlar. Bazý günler sahiplerim maðaraya çok geç geliyorlar tabii o gün dýþarý çýkamýyorum. Ne kadar kötü oluyorum o zamanlar anlatamam.
Saðolsun sahiplerim saðlýðýma dikkat ediyorlar. Yaþlý bir köpek bilgeye götürüyorlar yýlda bir iki kez. Bu yaþlý bilge köpek benim her tarafýmý inceliyor. Ne yapýyor anlamýyorum ama kötü bir þey deðil sanýrým. Bana bazý acý otlar yediriyor... O kötü iþte. O otlar beni hastalýklardan koruyormuþ sanýrým. Diðer insanlarla dýþarýda karþýlaþtýðýmýz zaman aramýzdaki telepatik iletiþimle bunlarý konuþuyoruz.
En çok eðlendiðim, zamanýn nasýl geçtiðini anlamadýðým zamanlar sahiplerimin maðaraya dönüþ zamanlarý. Onlarýn geliþ saatlerini artýk ezberledim. Maðaraya yaklaþtýklarý zaman kokularýný çok uzaklardan alýyorum. Hemen maðaranýn kapýsýna gidiyorum. Köpek sahiplerim maðaraya bazen tek tek bazen hep beraber geliyorlar. Ýçeri girdikleri zaman, bütün günümü hapis hayatý yaþadýðýmdan hemen onlara sarýlmak istiyorum, onlarla oynamak istiyorum. Beni yalýyorlar ve havlayarak merhaba diyorlar. Bazen pek oralý olmuyorlar. Hak da veriyorum, bütün gün yoruluyorlar ne de olsa. Yorulsalar da özgürce dýþarýdalar. Ben emniyette maðaradayým, bütün gün yatýyorum, ama keþke ben de yorulsam dýþarýda olsam diye düþünüyorum. Beni kim dýþarý çýkaracak diye bekliyorum. Herkes topu birbirine atýyor, ben sabýrsýzlanýyorum. Sonunda birisi bu görevi yerine getiriyor ve hayatýmýn en mutlu anlarýný yaþýyorum; gökyüzünün altýnda doðayý, topraðý, aðaçlarý görebiliyorum. Eðer þansým varsa diðer insanlarý da sahipleri ile beraber görünce nedendir bilmem birbirlerimize doðru koþmaya baþlýyoruz; tabii sahiplerimizin izin verdiði kadarý ile birbirimiz ile oynaþabiliyoruz. Bu kýsa süreli mutluluk sahibimizin haydi insancýk demesiyle sona eriyor. Ýstemeye istemeye maðaraya geri dönüyoruz.
Gece maðaradaki yaþam tek düze. Herkes bir köþeye çekiliyor. Sanýyorum dinleniyorlar. Ben onlarla oynamak istiyorum, çeþitli þaklabanlýklar yapýyorum. Bazen benimle oynuyorlar. Çoðu kez erkenden yatýyorlar. Bazý insan sahipleri insan beslemekten sýkýlýyorlar ve baþka bir köpek ailesine veriyorlar. Ýþte o daha da kötü yeni sahiplere alýþmak oldukça zor. Deðiþik davranýþ þekillerine uyum saðlamak zorunda kalýyoruz.
Ýnsan olarak cinselliði hiç yaþayamýyoruz. Köpek sahiplerimiz çiftleþtirmek için nadir de olsa bizi karþý hemcinslerimizle bir araya getiriyorlar. Doðan yavrularýmýzý da verecek yerler arýyorlar. Bazen de satýyorlar; üç beþ kemik karþýlýðýnda... Duyduðum kadarý ile bazý insan çiftliklerinde devamlý insan üretilip satýlýyormuþ. Bilmiyorum ben de belki bu insan çitliklerinden satýn alýndým. Annemi babamý hiç anýmsamýyorum. Çok küçükken köpek sahiplerim beni alýp büyüttüler sanýrým. Ýnsan sevgisi de artýk bir ticaret aracý olarak kullanýlmaya baþladý.
Þu köpek nesli ne kadar bencil. Sýrf kendi bencilliklerinden -kendilerini eðlendirmek için- bir canlýya eziyet ediyorlar; hayat boyu hücre cezasý. Ama onlara sorarsanýz bu insan sevgisi. Ýnsan sevmeyen köpek sevemezmiþ. Bazý ailelerde sýrf biz de insan besliyoruz demek için sahipleniyorlar bizi. Bazý aileler ise sýrf kendi çocuklarýný eðlendirelim diye alýyorlar bizleri.
Ýþte benim hayatým; eðer hayat denebilirse tabii.
___________________
(*) Bu yazý apartman dairelerinde hapis hayatý yaþayan canlýlara ithaf edilmiþtir.
Sedat YALÇIN
syalcin50@yahoo.com
Ben bir insaným. Beni çok çok küçükken bir köpek ailesi yanýna aldý, besledi büyüttü. Bir köpek ailesi ile birlikte yaþýyorum. Köpek sahiplerim ile olan yaþamýmdan bazý kesitleri sizinle paylaþmak istedim.
Önce evdeki yaþamýmdan söze baþlayayým. Sahiplerim sabah maðaradan çýkýp kapýsýný büyük bir kaya ile kapýyorlar. Maðarada bir kap içerisinde su ve yiyecek býrakýlmýþ oluyor her gün. Allah var beslenmem konusunda çok titizler. Beni hiç aç, susuz býrakmadýlar. Üzerimde elbiselerim yok; ama tüylerim, kýllarým, sakallarým saçlarým uzun olduðundan beni koruyor. Bereket maðara güneye baktýðýndan kýþýn da sýcak oluyor. Yýkanma olayýna izin vermiyorlar, kendileri gibi yalanarak temizlenmemi öðrettiler. Bayaðý iþe yarýyor. Bir de dýþarý çýkardýklarý zaman toprakta, kumda yuvarlanmamý öðrettiler. Hem sýrtýmýn kaþýnmasýný hem de bir nevi temizlenmemi saðlýyor (Teyemmüm ile temizlenilebildiðine göre demek ki mantýklý).
Ýnsanýn tek baþýna kalmasý feci bir þey. Maðaradaki bölmeler arasýnda bazen koþuyorum. Yoruluyorum dört dönmekten. Çoðu zaman ise yatýyorum. Dýþarýdan bir ses duyabilir miyim diye kulak kesiliyorum. Maðaranýn kapýsýný kapayan büyük kayanýn kenarýndaki açýklýktan dýþarýyý gözlüyorum. Zaman zaman diðer canlýlarý görebiliyorum. Onlara ulaþabilmek için havlama, hýrlama türü sesler çýkarýyorum. Koku alma duyum çok geliþti, her türlü kokuyu kolayca sýnýflandýrabiliyorum. Hatta sahiplerimin kokusunu hemen hissediyorum ve de seviniyorum. Ne de olsa benim velinimetlerim. Beni ufacýk bir bebekken alýp emzirdiler, korudular büyüttüler. Özellikle diþi köpek benim sanki öz annem. Hala beni koruyor. Gündüzleri yalnýzken çoðu zaman uyuduðumu söylemiþtim sanýrým; bol bol rüya görüyorum. Rüyamda bana benzeyen yaratýklarla –insan-oynuyorum. Bu insanlarý, köpek sahiplerim beni dýþarý çýkardýklarý zaman, baþka maðarada diðer köpek aileleri ile yaþayan insanlarla karþýlaþtýðým zaman tanýdým. Onlarla oynamak hoþuma gidiyor. Onlarla sahiplerimden daha kolay anlaþabiliyorum nedense. Konuþamadýðýmdan telepatik yolla anlaþabiliyoruz. Nedendir bilmiyorum ama sahiplerimin yeri baþka onlarýn yeri baþka. Keþke insanlarla daha fazla beraber olabilsem. Ama sahiplerim yeter artýk deyip beni tekrar maðarama geri getiriyorlar. Bazý günler sahiplerim maðaraya çok geç geliyorlar tabii o gün dýþarý çýkamýyorum. Ne kadar kötü oluyorum o zamanlar anlatamam.
Saðolsun sahiplerim saðlýðýma dikkat ediyorlar. Yaþlý bir köpek bilgeye götürüyorlar yýlda bir iki kez. Bu yaþlý bilge köpek benim her tarafýmý inceliyor. Ne yapýyor anlamýyorum ama kötü bir þey deðil sanýrým. Bana bazý acý otlar yediriyor... O kötü iþte. O otlar beni hastalýklardan koruyormuþ sanýrým. Diðer insanlarla dýþarýda karþýlaþtýðýmýz zaman aramýzdaki telepatik iletiþimle bunlarý konuþuyoruz.
En çok eðlendiðim, zamanýn nasýl geçtiðini anlamadýðým zamanlar sahiplerimin maðaraya dönüþ zamanlarý. Onlarýn geliþ saatlerini artýk ezberledim. Maðaraya yaklaþtýklarý zaman kokularýný çok uzaklardan alýyorum. Hemen maðaranýn kapýsýna gidiyorum. Köpek sahiplerim maðaraya bazen tek tek bazen hep beraber geliyorlar. Ýçeri girdikleri zaman, bütün günümü hapis hayatý yaþadýðýmdan hemen onlara sarýlmak istiyorum, onlarla oynamak istiyorum. Beni yalýyorlar ve havlayarak merhaba diyorlar. Bazen pek oralý olmuyorlar. Hak da veriyorum, bütün gün yoruluyorlar ne de olsa. Yorulsalar da özgürce dýþarýdalar. Ben emniyette maðaradayým, bütün gün yatýyorum, ama keþke ben de yorulsam dýþarýda olsam diye düþünüyorum. Beni kim dýþarý çýkaracak diye bekliyorum. Herkes topu birbirine atýyor, ben sabýrsýzlanýyorum. Sonunda birisi bu görevi yerine getiriyor ve hayatýmýn en mutlu anlarýný yaþýyorum; gökyüzünün altýnda doðayý, topraðý, aðaçlarý görebiliyorum. Eðer þansým varsa diðer insanlarý da sahipleri ile beraber görünce nedendir bilmem birbirlerimize doðru koþmaya baþlýyoruz; tabii sahiplerimizin izin verdiði kadarý ile birbirimiz ile oynaþabiliyoruz. Bu kýsa süreli mutluluk sahibimizin haydi insancýk demesiyle sona eriyor. Ýstemeye istemeye maðaraya geri dönüyoruz.
Gece maðaradaki yaþam tek düze. Herkes bir köþeye çekiliyor. Sanýyorum dinleniyorlar. Ben onlarla oynamak istiyorum, çeþitli þaklabanlýklar yapýyorum. Bazen benimle oynuyorlar. Çoðu kez erkenden yatýyorlar. Bazý insan sahipleri insan beslemekten sýkýlýyorlar ve baþka bir köpek ailesine veriyorlar. Ýþte o daha da kötü yeni sahiplere alýþmak oldukça zor. Deðiþik davranýþ þekillerine uyum saðlamak zorunda kalýyoruz.
Ýnsan olarak cinselliði hiç yaþayamýyoruz. Köpek sahiplerimiz çiftleþtirmek için nadir de olsa bizi karþý hemcinslerimizle bir araya getiriyorlar. Doðan yavrularýmýzý da verecek yerler arýyorlar. Bazen de satýyorlar; üç beþ kemik karþýlýðýnda... Duyduðum kadarý ile bazý insan çiftliklerinde devamlý insan üretilip satýlýyormuþ. Bilmiyorum ben de belki bu insan çitliklerinden satýn alýndým. Annemi babamý hiç anýmsamýyorum. Çok küçükken köpek sahiplerim beni alýp büyüttüler sanýrým. Ýnsan sevgisi de artýk bir ticaret aracý olarak kullanýlmaya baþladý.
Þu köpek nesli ne kadar bencil. Sýrf kendi bencilliklerinden -kendilerini eðlendirmek için- bir canlýya eziyet ediyorlar; hayat boyu hücre cezasý. Ama onlara sorarsanýz bu insan sevgisi. Ýnsan sevmeyen köpek sevemezmiþ. Bazý ailelerde sýrf biz de insan besliyoruz demek için sahipleniyorlar bizi. Bazý aileler ise sýrf kendi çocuklarýný eðlendirelim diye alýyorlar bizleri.
Ýþte benim hayatým; eðer hayat denebilirse tabii.
___________________
(*) Bu yazý apartman dairelerinde hapis hayatý yaþayan canlýlara ithaf edilmiþtir.
Sedat YALÇIN
syalcin50@yahoo.com
"Sedat YALÇIN" bütün yazýlarý için týklayýn...