Ahmet Zeki YEÞÝL
Selam...
Yolda yürürken tanýmadýðým biri, bana selam verdi.
Boþ bulunup selamýný aldým iyi mi?
Al baþýna belayý!
Nasýl yaptým ben bu hatayý?
Oysa, filmlerdeki psikopat karakterler gibi baþý önünde yürüyen biriyim.
Ne selam veririm, ne de alýrým.
Oldum olasý, tanýmadýðý birine nedensiz bir þekilde selam veren insanlardan huylanýrým.
Burasý Hollanda mý, burada her an, yan baktýn kavgasý çýkabilir.
Bana selam veren kiþinin baþýný sallamasý ve ayrýca gülümseyerek el etmesi çok anlamlýydý. Belki de, “Ben sana gösteririm” demek istedi.
“Ayaðýný denk al” demek de istemiþ olabilir.
Gözümü karartýp yakasýna yapýþmalýydým.
“Senin niyetin ne birader, dilinin altýndaki baklayý çýkar bakalým!” demeliydim.
Diyemedim çünkü yanýmdan koþarak geçti gitti.
Panik halinde, nefes nefese eve geldim.
“Baþým belada sevgilim!” dedim, “Tanýmadýðým birinin selamýný aldým.”
Neriman kýzdý.
“Vallahi istemeyerek oldu” dediysem de onu sakinleþtiremedim.
“Tanýmadýðýn bilmediðin yerlere bensiz gidersen böyle olur. Selamýný aldýðýn adam, hýrlý mý hýrsýz mý belli deðil. Selam hak edene verilir, sen bunu hak etmiþ olamazsýn. Neden baþkasýna deðil de sana selam verdiðini düþün dur” diye söylendi.
Neriman’ýn moral vereceðini umuyordum.
O geçmiþ olsun faslýna bile girmedi.
Kalbim çok fena halde kýrdý.
Ýster istemez, Neriman’ýn sözleri kafamda yer etti.
“Kim lan bu adam?”
“Benimle alýp veremediði ne?”
Ýþte bu deli sorularýn aklýma gelmesini engelleyemez oldum.
Düþünüyorum...
Düþünüyorum...
Ýþin içinden çýkamýyorum.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Yolda yürürken tanýmadýðým biri, bana selam verdi.
Boþ bulunup selamýný aldým iyi mi?
Al baþýna belayý!
Nasýl yaptým ben bu hatayý?
Oysa, filmlerdeki psikopat karakterler gibi baþý önünde yürüyen biriyim.
Ne selam veririm, ne de alýrým.
Oldum olasý, tanýmadýðý birine nedensiz bir þekilde selam veren insanlardan huylanýrým.
Burasý Hollanda mý, burada her an, yan baktýn kavgasý çýkabilir.
Bana selam veren kiþinin baþýný sallamasý ve ayrýca gülümseyerek el etmesi çok anlamlýydý. Belki de, “Ben sana gösteririm” demek istedi.
“Ayaðýný denk al” demek de istemiþ olabilir.
Gözümü karartýp yakasýna yapýþmalýydým.
“Senin niyetin ne birader, dilinin altýndaki baklayý çýkar bakalým!” demeliydim.
Diyemedim çünkü yanýmdan koþarak geçti gitti.
Panik halinde, nefes nefese eve geldim.
“Baþým belada sevgilim!” dedim, “Tanýmadýðým birinin selamýný aldým.”
Neriman kýzdý.
“Vallahi istemeyerek oldu” dediysem de onu sakinleþtiremedim.
“Tanýmadýðýn bilmediðin yerlere bensiz gidersen böyle olur. Selamýný aldýðýn adam, hýrlý mý hýrsýz mý belli deðil. Selam hak edene verilir, sen bunu hak etmiþ olamazsýn. Neden baþkasýna deðil de sana selam verdiðini düþün dur” diye söylendi.
Neriman’ýn moral vereceðini umuyordum.
O geçmiþ olsun faslýna bile girmedi.
Kalbim çok fena halde kýrdý.
Ýster istemez, Neriman’ýn sözleri kafamda yer etti.
“Kim lan bu adam?”
“Benimle alýp veremediði ne?”
Ýþte bu deli sorularýn aklýma gelmesini engelleyemez oldum.
Düþünüyorum...
Düþünüyorum...
Ýþin içinden çýkamýyorum.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...