Ahmet Zeki YEÞÝL
FACEBOOK
Çok kez denediðim halde, bu mereti bir türlü býrakamadým. Ayný sigara gibi baþladýn mý býrakamýyorsun. Sonunda, bir psikiyatriste gittim.
“Facebook hastasýyým” dedim.
Psikiyatr, Facebook’u yasakladý.
“Bugün son günün. Akþama kadar vaktin var. Facebook’ta gez dolaþ” dedi.
Madem ki bugün son günüm, bunu en iyi þekilde deðerlendirmeliyim. Beðeni ve yorumlara nereden baþlayayým diye düþünürken, ölüm ilanlarý düþtü sayfama. Cenaze paylaþýmlarýna eyvallah da, çok eski tarihli olanlar canýmý sýkýyor. Teyzesinin oðlu, amcasýnýn kuzeni... Görümcesinin bilmem kaçýncý ölüm yýl dönümünden bana ne!
“Iþýklar içinde uyusun...”
Ya, aydýnlýkta uyumayý sevmiyorsa...
“Anýsýna saygýyla” yazacaktým, “Anasýna saygýyla” yazmýþým...
Hastane fotoðraflarý paylaþanlar var. Fotoðrafý, hasta son nefesini verirken çekmiþler. Facebook, “Allah rahmet eylesin” butonu koysa iþimiz kolaylaþacak. Yaþlý birinin fotosunu gördüm mü, ölüm ilaný zannediyorum. Çünkü beyin artýk otomatiðe baðlamýþ. Çok sevdiðim Facebook arkadaþýmýn annesine rahmet diledim. Meðer kadýnýn yaþ günüymüþ.
Sayfama düþen paylaþýmlara göre, þimdi sýra hastalarda.
“Allah þifasýný versin” demeye alýþmýþýz.
“Allah belasýný versin” dedim iyi mi?
“Özel Derman Hastanesi... Acil!” demiþ birisi.
“N’oldu? Acil serviste yangýn mý çýktý? Su mu bastý? Yoksa, doktoru mu dövdüler?”
“Beðen” ve yorum yapmaktan yorulunca, bir vakit sonra beyin devreden çýkýyor. Bozuk olan moralimi düzeltmek amacýyla, ölüm ve hastalýk paylaþýmlarýný es geçmeye baþladým. Kýzýyla birlikte çektirdiði doðum günü fotoðrafýný paylaþan kadýna, “Kýzýn senden güzel” yazdým. Bir baþka kadýn, yaptýðý böreðin fotoðrafýný paylaþmýþ. Dakikasýnda bin kiþi beðenmiþ. Beðenir tabii, çünkü millet aç!
Adýna sahte hesap açýlan bir arkadaþ uyarýda bulunmuþ:
“Lütfen bu adresi þikayet edin!”
Panik yapmamasýný belirttikten sonra isteðini yerine getirdim ama, neden ana hesabý þikayet ettim anlamýþ deðilim...
Bu arada, bir kadýndan arkadaþlýk isteði gelmiþ. Ýsteði onaylayýp yaz tatilinde çekilmiþ fotoðraflarýný beðendim.
“Fotoðraflarýmýn hepsini beðenmek zorunda deðilsiniz” diye yazmýþ.
“Ýnternete para ödüyorum, istediðimi beðenirim!”
Nihayet vakit gece yarýsýný buldu, yani doktorumun bana verdiði süre doldu. Artýk yapmam gereken þey beklemekti. Bekleyemedim! Sabah ilk iþim psikiyatriste gitmek oldu. Psikiyatrist þaþýrdý.
“Aferin” dedi, “þimdi sayfaný kontrol et bakalým!”
Dediðini yaptýðýmda ne göreyim? Facebook hesabým kapatýlmýþ!
Psikiyatr, “Þu an, sanal bir ölümle karþý karþýyasýn. Paniðe gerek yok, kýsa sürede alýþýrsýn” deyip, beni evime gönderdi.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Çok kez denediðim halde, bu mereti bir türlü býrakamadým. Ayný sigara gibi baþladýn mý býrakamýyorsun. Sonunda, bir psikiyatriste gittim.
“Facebook hastasýyým” dedim.
Psikiyatr, Facebook’u yasakladý.
“Bugün son günün. Akþama kadar vaktin var. Facebook’ta gez dolaþ” dedi.
Madem ki bugün son günüm, bunu en iyi þekilde deðerlendirmeliyim. Beðeni ve yorumlara nereden baþlayayým diye düþünürken, ölüm ilanlarý düþtü sayfama. Cenaze paylaþýmlarýna eyvallah da, çok eski tarihli olanlar canýmý sýkýyor. Teyzesinin oðlu, amcasýnýn kuzeni... Görümcesinin bilmem kaçýncý ölüm yýl dönümünden bana ne!
“Iþýklar içinde uyusun...”
Ya, aydýnlýkta uyumayý sevmiyorsa...
“Anýsýna saygýyla” yazacaktým, “Anasýna saygýyla” yazmýþým...
Hastane fotoðraflarý paylaþanlar var. Fotoðrafý, hasta son nefesini verirken çekmiþler. Facebook, “Allah rahmet eylesin” butonu koysa iþimiz kolaylaþacak. Yaþlý birinin fotosunu gördüm mü, ölüm ilaný zannediyorum. Çünkü beyin artýk otomatiðe baðlamýþ. Çok sevdiðim Facebook arkadaþýmýn annesine rahmet diledim. Meðer kadýnýn yaþ günüymüþ.
Sayfama düþen paylaþýmlara göre, þimdi sýra hastalarda.
“Allah þifasýný versin” demeye alýþmýþýz.
“Allah belasýný versin” dedim iyi mi?
“Özel Derman Hastanesi... Acil!” demiþ birisi.
“N’oldu? Acil serviste yangýn mý çýktý? Su mu bastý? Yoksa, doktoru mu dövdüler?”
“Beðen” ve yorum yapmaktan yorulunca, bir vakit sonra beyin devreden çýkýyor. Bozuk olan moralimi düzeltmek amacýyla, ölüm ve hastalýk paylaþýmlarýný es geçmeye baþladým. Kýzýyla birlikte çektirdiði doðum günü fotoðrafýný paylaþan kadýna, “Kýzýn senden güzel” yazdým. Bir baþka kadýn, yaptýðý böreðin fotoðrafýný paylaþmýþ. Dakikasýnda bin kiþi beðenmiþ. Beðenir tabii, çünkü millet aç!
Adýna sahte hesap açýlan bir arkadaþ uyarýda bulunmuþ:
“Lütfen bu adresi þikayet edin!”
Panik yapmamasýný belirttikten sonra isteðini yerine getirdim ama, neden ana hesabý þikayet ettim anlamýþ deðilim...
Bu arada, bir kadýndan arkadaþlýk isteði gelmiþ. Ýsteði onaylayýp yaz tatilinde çekilmiþ fotoðraflarýný beðendim.
“Fotoðraflarýmýn hepsini beðenmek zorunda deðilsiniz” diye yazmýþ.
“Ýnternete para ödüyorum, istediðimi beðenirim!”
Nihayet vakit gece yarýsýný buldu, yani doktorumun bana verdiði süre doldu. Artýk yapmam gereken þey beklemekti. Bekleyemedim! Sabah ilk iþim psikiyatriste gitmek oldu. Psikiyatrist þaþýrdý.
“Aferin” dedi, “þimdi sayfaný kontrol et bakalým!”
Dediðini yaptýðýmda ne göreyim? Facebook hesabým kapatýlmýþ!
Psikiyatr, “Þu an, sanal bir ölümle karþý karþýyasýn. Paniðe gerek yok, kýsa sürede alýþýrsýn” deyip, beni evime gönderdi.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...