Ahmet Zeki YEÞÝL
MAÞALLAHIM VAR!
“Ýyiyim” demeye aðzým alýþmýþ, vallahi iyi deðilim. Korona bi yandan ekonomik kriz bi yandan, nasýl çýkacaðým bu bunalýmdan? Geceleri rahat uyuyamadýðým için, mecburen gündüz uyuyorum. Kafamýn içinde bir sürü düþünce, fincancý katýrlarý gibi dolanýyor. Doðalgaz var yakamýyorum, köprü var geçemiyorum, hastane var gidemiyorum. Dolarým yok, bozduramýyorum. Çok iyi borçlandým ama ödeyemiyorum. Helali hoþ olsun, ödediðim elektrik faturasýnýn yarýsý vergi ve kesintilere gidiyor. Bu nedenle, kimseden elektrik alamýyorum. Telefonumda, “IBAN’ýma 10 Lira gönder” mesajýný gördükçe kahroluyorum. Almadan vermek Allah’a mahsustur. Yok ki, ne göndereyim?
Tat yok bu hayatta, hiç biþey neþelendirmiyor. Hayatýn acýlarý, kavrulmuþ leblebiye çevirdi beni. Kendimi, beþ para etmeyen adam gibi hissediyorum. Zeminim iyice sývýlaþtý, ayakta sallanýyorum. Çalgýsýz çengisiz aklýmý oynatmak istiyorum, beceremiyorum. Çünkü... Her akþam, bir yetkili televizyona çýkýyor. Bana bakarak, “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama” diyor. Bir insana kýrk kere deli denirse, deli olurmuþ. Onlar “Maþallah” dedikçe, çok þükür kendimi daha iyi hissediyorum. Beni üzen þey, program bitince maþallahýn etkisinin kaybolmasý. Düþüne düþüne onun da çaresini buldum. Aynanýn karþýsýna geçip, “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama” diyorum. Hatta, bir cümle de ben ekliyorum. “Güzel günler yolda sýk diþini...” Haliyle, hamamdan çýkmýþ gibi rahatlýyorum...
Nereden aklýma geldi, gelmez olaydý... Geçen gün, iki yýldýr et yemediðimi hatýrlattým kendime. O sýrada bir yetkili televizyonda konuþuyormuþ, duymuþ. “Yalancý, iki yýlda iki kurban bayramý var! Mutlaka birisi et getirmiþtir” demesin mi? Utancýmdan yerin dibine girdim. Fýrçayý yiyince aklýmdaki soruyu da soramadým. “Sütsüz peynir, arýsýz bal, etsiz sucuk yapan bir milletiz. Neden sefalet endeksinde yükseklerdeyiz?” sorusu bir ukde olarak kaldý içimde. Bütün gün iþ aradýðýma bakmayýn, utancýmdan iþe ihtiyacým yokmuþ gibi davranýyorum. Ýþi kim kaybetmiþ ki, ben bulayým? “Spor yaptým iþte, fena mý oldu...” diyerek kendimi avutuyorum. Ayrýca, yardým paketimi patlatmadan adresime ulaþtýran görevlilere teþekkür ediyorum. Günde üç kere aldýðým ilaç gibi, hep ayný cümleyi mýrýldanýyorum. “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama...” Sonra ekliyorum: “Güzel günler yolda sýk diþini.” Ýyi güzel de, saçlarýma aklar düþtü. Nerede bu güzel günler? Güzel günler trafiðe takýldý belki de!
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Ýyiyim” demeye aðzým alýþmýþ, vallahi iyi deðilim. Korona bi yandan ekonomik kriz bi yandan, nasýl çýkacaðým bu bunalýmdan? Geceleri rahat uyuyamadýðým için, mecburen gündüz uyuyorum. Kafamýn içinde bir sürü düþünce, fincancý katýrlarý gibi dolanýyor. Doðalgaz var yakamýyorum, köprü var geçemiyorum, hastane var gidemiyorum. Dolarým yok, bozduramýyorum. Çok iyi borçlandým ama ödeyemiyorum. Helali hoþ olsun, ödediðim elektrik faturasýnýn yarýsý vergi ve kesintilere gidiyor. Bu nedenle, kimseden elektrik alamýyorum. Telefonumda, “IBAN’ýma 10 Lira gönder” mesajýný gördükçe kahroluyorum. Almadan vermek Allah’a mahsustur. Yok ki, ne göndereyim?
Tat yok bu hayatta, hiç biþey neþelendirmiyor. Hayatýn acýlarý, kavrulmuþ leblebiye çevirdi beni. Kendimi, beþ para etmeyen adam gibi hissediyorum. Zeminim iyice sývýlaþtý, ayakta sallanýyorum. Çalgýsýz çengisiz aklýmý oynatmak istiyorum, beceremiyorum. Çünkü... Her akþam, bir yetkili televizyona çýkýyor. Bana bakarak, “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama” diyor. Bir insana kýrk kere deli denirse, deli olurmuþ. Onlar “Maþallah” dedikçe, çok þükür kendimi daha iyi hissediyorum. Beni üzen þey, program bitince maþallahýn etkisinin kaybolmasý. Düþüne düþüne onun da çaresini buldum. Aynanýn karþýsýna geçip, “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama” diyorum. Hatta, bir cümle de ben ekliyorum. “Güzel günler yolda sýk diþini...” Haliyle, hamamdan çýkmýþ gibi rahatlýyorum...
Nereden aklýma geldi, gelmez olaydý... Geçen gün, iki yýldýr et yemediðimi hatýrlattým kendime. O sýrada bir yetkili televizyonda konuþuyormuþ, duymuþ. “Yalancý, iki yýlda iki kurban bayramý var! Mutlaka birisi et getirmiþtir” demesin mi? Utancýmdan yerin dibine girdim. Fýrçayý yiyince aklýmdaki soruyu da soramadým. “Sütsüz peynir, arýsýz bal, etsiz sucuk yapan bir milletiz. Neden sefalet endeksinde yükseklerdeyiz?” sorusu bir ukde olarak kaldý içimde. Bütün gün iþ aradýðýma bakmayýn, utancýmdan iþe ihtiyacým yokmuþ gibi davranýyorum. Ýþi kim kaybetmiþ ki, ben bulayým? “Spor yaptým iþte, fena mý oldu...” diyerek kendimi avutuyorum. Ayrýca, yardým paketimi patlatmadan adresime ulaþtýran görevlilere teþekkür ediyorum. Günde üç kere aldýðým ilaç gibi, hep ayný cümleyi mýrýldanýyorum. “Maþallahýn var, aðlayýp zýrlama...” Sonra ekliyorum: “Güzel günler yolda sýk diþini.” Ýyi güzel de, saçlarýma aklar düþtü. Nerede bu güzel günler? Güzel günler trafiðe takýldý belki de!
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...