Ahmet Zeki YEÞÝL
NAM-I DÝÐER…
Parmakla gösterilirdi.
“Nah iþte o!” denirdi.
Böylesi bir daha gelmedi.
Guinness rekorlar kitabýna girecek bir adamdý.
Hem çok yönlü, hem de çok karakterliydi.
Günde elli kiþiliðe bürünür ve elli takla atardý.
Özür dilemeyecek kadar tutarlýydý.
Eþine dostuna attýðý kazýðýn haddi hesabý yoktu.
Günde en az üç kere, kendisine beddua edilmesini istemiþti.
“Yoksa öbür tarafta iki elim yakanýzda” demiþti.
Huzur içerisinde yatmasý için O’na beddua edelim arkadaþlar.
Þahsen ben, üçe beþe bakmýyorum.
Hayattayken kendi adýna bir festival düzenleyemedi.
Ýçinde ukde kaldý, öyle gitti.
Þimdi mezarý nerede, kimse bilmiyor.
Çünkü kendisi öyle istedi.
“Namým yürüyecekse, böyle yürüsün” dedi.
Gözleri bozuktu ama ileri görüþlüydü.
Ýnsanlar hayýr duada bulunursa, öbür tarafta rahat edemeyeceðini söyledi.
Duyan önce þaþýrdý, sonra tebrik etti.
Ne günlere kaldýk?
Adam sevgilisine, “Þerefsizim seni seviyorum” diyor.
Kadýn, “Ýnanmam, þerefsiz” diyerek, sarýlýp adamý dudaðýndan öpüyor.
O, iyi ki bu günleri görmedi.
Görseydi, herhalde kahrýndan ölürdü.
Ölümünden sonra aðýz tadýyla beddua edemez olduk.
Kime beddua edeceðimizi þaþýrdýk.
Rastgele yapýlan beddualar yüzünden insanlar günaha giriyor.
O yaþasaydý elbette böyle olmazdý.
Bedduanýn adresi belli olurdu.
Hiç kimse, rast gele sallamazdý.
“Ýspatlamazsan þerefsizsin!” gibi laflar etmezdi.
Ýçinde “Þerefsiz” kelimesi olan cümleler kurulmazdý.
Öyle deðil mi?
Valla öyle…
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Parmakla gösterilirdi.
“Nah iþte o!” denirdi.
Böylesi bir daha gelmedi.
Guinness rekorlar kitabýna girecek bir adamdý.
Hem çok yönlü, hem de çok karakterliydi.
Günde elli kiþiliðe bürünür ve elli takla atardý.
Özür dilemeyecek kadar tutarlýydý.
Eþine dostuna attýðý kazýðýn haddi hesabý yoktu.
Günde en az üç kere, kendisine beddua edilmesini istemiþti.
“Yoksa öbür tarafta iki elim yakanýzda” demiþti.
Huzur içerisinde yatmasý için O’na beddua edelim arkadaþlar.
Þahsen ben, üçe beþe bakmýyorum.
Hayattayken kendi adýna bir festival düzenleyemedi.
Ýçinde ukde kaldý, öyle gitti.
Þimdi mezarý nerede, kimse bilmiyor.
Çünkü kendisi öyle istedi.
“Namým yürüyecekse, böyle yürüsün” dedi.
Gözleri bozuktu ama ileri görüþlüydü.
Ýnsanlar hayýr duada bulunursa, öbür tarafta rahat edemeyeceðini söyledi.
Duyan önce þaþýrdý, sonra tebrik etti.
Ne günlere kaldýk?
Adam sevgilisine, “Þerefsizim seni seviyorum” diyor.
Kadýn, “Ýnanmam, þerefsiz” diyerek, sarýlýp adamý dudaðýndan öpüyor.
O, iyi ki bu günleri görmedi.
Görseydi, herhalde kahrýndan ölürdü.
Ölümünden sonra aðýz tadýyla beddua edemez olduk.
Kime beddua edeceðimizi þaþýrdýk.
Rastgele yapýlan beddualar yüzünden insanlar günaha giriyor.
O yaþasaydý elbette böyle olmazdý.
Bedduanýn adresi belli olurdu.
Hiç kimse, rast gele sallamazdý.
“Ýspatlamazsan þerefsizsin!” gibi laflar etmezdi.
Ýçinde “Þerefsiz” kelimesi olan cümleler kurulmazdý.
Öyle deðil mi?
Valla öyle…
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...